Sevmek diye bir şey Seçme öyküler

Ilkgencliktik. Gulsefa Hanim’in eviydik. Kmil Bey’dik; Bahriya?’nim’in nikhiydik. Kalede bakla caliyorduk, kus vurup ateste sicak sicak yiyorduk. Ellerimiz calisiyordu: Ellerin birileri, igne deliginden gecilmiyordu. Oburusu eller, kati ellerdi. Ekmegi tuttugu gibi, ortasindan tam, ayiriveriyordu. Birbirini oksuyor, sevip sevip birakiyordu. Bir ogrenci bir tam, iki biletle Karsiyaka?’ya kaciyordu. Aksami ediyor, bir ogrenci bir tam, iki biletle geri donuyordu. Yureklilik, bahadirlik o ellerin kisilerine vergiydi. Agiz agizdi, goz gozdu, oksamak oksamakti. Sozden soze gecilmezdi, konusulmazdi. Konu, evdi. Asti, kalayli tencerelerdi, bakir ayli konukluk cezveydi. Kmil Bey kadar olmak, Bahriya?’nim gibi etmek, korkmadan cekmek vardi. Biz ikimiz, o caglar asktik.”