Mümkün Öykülerin En İyisi

Aykut Ertuğrul’un Mümkün Öykülerin En İyisi kitabı, okur ile anlatıcı arasındaki mesafeyi daha ilk anda bozan, kurmacanın oyun kurallarını görünür kılan öykülerden oluşur. Başlıktaki iddia hemen sorgulanır: Bunların mümkün öykülerin en iyileri olmadığı söylenirken okur da kusursuz bir konumdan çıkarılır ve metinle geçici bir anlaşmaya davet edilir. Bu alaycı başlangıç, “öyleymiş gibi” davranmanın kurmacadaki yaratıcı gücünü koleksiyonun merkezine yerleştirir. İçeride yolları çatallanan bir bahçe, kör bir kuyu ve sonsuz bir yolculuğun kahramanlık sayılıp sayılmayacağına dair tuhaf bir tartışma vardır. Kişi kuyunun başında kendisiyle ya da tanımadığı bir adamla karşılaşabilir; başka bir anlatıcının yazdığı öyküdeki bir karakterin ölümüne tanık olabilir. Bu motifler, öyküler arasındaki sınırları geçirgenleştirirken okuma eylemini de anlatının parçasına dönüştürür. Mümkün Öykülerin En İyisi, metinlerarası yolculuğu soyut bir edebiyat gösterisi olarak bırakmaz; kimlik, seçim, anlatıcı güveni ve kahramanlık gibi soruları beklenmedik sahnelerle sınar. Ertuğrul’un mizahı ve oyunbaz sesi, okuru hem anlatılan dünyaya çeker hem de o dünyanın nasıl kurulduğunu düşünmeye yöneltir. Koleksiyon, ihtimaller arasında dolaşan hareketli ve bilinçli bir öykü deneyimi sunar.