Morfin

Taşradaki zorunlu hizmetini tamamlayıp kente atanan Dr. Bomgard, Morfin'de halefi Dr. Palyakov'dan gelen bir mektupla geride bıraktığı dünyaya yeniden bağlanır. Mektup, meslektaşının tayganın yalnızlığı ve ağır çalışma koşulları karşısında morfine yönelişini açan ilk kapıdır. Dr. Palyakov rahatlama ararken kullandığı maddeye giderek bağımlı hale gelir; kendi durumunu kaydettiği günlük, genç bir hekimin adım adım yıkıma sürüklenişini içeriden gösterir.

Aynı coğrafyada görev yapan iki doktorun ruh halleri arasındaki uçurum anlatının temel karşıtlığını kurar. Bomgard taşradan uzaklaşıp yeni bir düzene geçebilirken Palyakov mesleki sorumluluk, yalnızlık ve bağımlılık arasında sıkışır. Tıbbi bilgi, kişinin kendi bedenini ve iradesini yönetmesine yetmez; doktor ile hasta arasındaki sınır giderek bulanıklaşır.

Günlük biçimi, bağımlılığın ani bir düşüşten çok tekrarlar, gerekçeler ve kayıplarla ilerleyen sürecini yakından izletir. Bulgakov'un taşra hekimliği deneyiminden izler taşıyan anlatı, bireysel felaketi dönemin toplumsal ve mesleki koşullarıyla yan yana getirir. Kısa fakat yoğun yapı, psikolojik çözümlemeyi tıp etiği ve bağımlılık temaları çevresinde çarpıcı ve sarsıcı biçimde sıkıştırır.