Mikhail Bulgakov'un Köpek Kalbi anlatısında Moskova sokaklarında aç ve yaralı dolaşan Şarik, ünlü bir cerrah tarafından eve alınır. Profesör Preobrajenski'nin amacı ona yalnız barınak sağlamak değildir: Ölmüş bir suçludan alınan organları köpeğe naklederek insan bedenini dönüştürecek sıra dışı bir deney yürütür. Operasyondan sonra Şarik giderek insan görünümüne kavuşur, konuşmaya ve toplum içinde yer istemeye başlar. Ancak yeni bedeniyle ortaya çıkan davranışlar, bilimsel başarı beklentisini evin düzenini tehdit eden ahlaki ve siyasi bir soruna dönüştürür.
Şarikov adını alan yaratığın kaba istekleri, bürokratik fırsatları kullanması ve çevresindekilere saldırgan tutumu, profesörün bilimi üzerinde tam denetim kurduğu inancını sarsar. Bulgakov, insan olmayı yalnız anatomik özelliklere indirgeyen düşünceyi hicvederken eğitim, sorumluluk ve toplumsal mühendislik meselelerini de tartışır. Devrim sonrası Moskova'nın konut düzeni, kurumları ve yeni iktidar dili, laboratuvar deneyinin çevresinde sürekli hissedilir. Köpek Kalbi, bir dönüşüm hikâyesinin mizahını korkutucu sonuçlarla yan yana getirir; yaratıcı ile yaratılan arasındaki çatışmayı, plansız müdahalelerin bedeli üzerinden kurar. Bilimsel merakın etik sınırlarını ve bir toplumu zorla yeniden biçimlendirme arzusunu sorgulayan kısa, keskin ve fantastik bir taşlamadır.