Özlem Tokgöz@ozlemmmm· 4ay🇹🇷
“İnsanlık öldü mü?”dedim. “Yok”dedi”ölmedi ölmedi ama,birşeyler oldu,başka bir yerlerde sıkıştı kaldı herhalde?” “Nerede kaldı acaba?”
14
İstanbul'un hızla değişen çeperlerinde Yaşar Kemal, Kuşlar da Gitti Roman ile Florya düzlüğünde kuş yakalayan çocukların geçim mücadelesini izler. Hayri, Semih ve Süleyman, iskete ve ispinozları kafeslere doldurup cami, kilise ve sinagog kapılarında azat edilmek üzere satmaya çalışır. Bir zamanlar karşılık bulan “azat buzat” geleneği artık şehirde ilgi görmez; çocukların kuşlara, birbirlerine ve karınlarını doyurma zorunluluğuna karşı taşıdıkları sorumluluk giderek ağırlaşır. Anlatı, onların gündelik telaşını büyük açıklamalar yerine sokak, kafes ve boşalan düzlük ayrıntılarıyla kurar. Bu dar zaman aralığı, çocukların oyun çağını geçim zorunluluğunun nasıl bastırdığını da sezdirir.
Kısa romanın merkezinde yalnızca yoksulluk değil, İstanbul'un belleğinden silinen bir yaşama biçimi vardır. Kuşların göçü, betonlaşan çevre ve insanların azat çağrısına kayıtsızlığı aynı değişimin farklı yüzlerine dönüşür. Yaşar Kemal çocukların çaresizliğini romantikleştirmeden, merhametin ekonomik baskı altında nasıl aşındığını gösterir. Kuşların özgürlüğü ile çocukların sıkışmışlığı arasındaki karşıtlık, anlatının duygusal yükünü taşır. Eserin kalıcı etkisi, eski bir ritüelin kaybını insanın doğayla ve şehirdeki görünmez hayatlarla kurduğu bağın çözülmesi olarak duyurmasında yatar.
Bookspace topluluğundan 6 gönderi
“İnsanlık öldü mü?”dedim. “Yok”dedi”ölmedi ölmedi ama,birşeyler oldu,başka bir yerlerde sıkıştı kaldı herhalde?” “Nerede kaldı acaba?”
İnsanlar kuşları sevmeyi unutmuştu. Sevmeyi unutan bir dünyada, kuşlar da giderdi…
"İnsanlık öldü mü?" "Yok." dedi. "Ölmedi, ölmedi ama, bir şeyler oldu, başka bir yerlerde sıkıştı kaldı herhalde."
"Orman orman... Yanınca hep bir yanarsınız (kuşlar da gitti)
"İnsanlık öldü mü?" "Yok." dedi. "Ölmedi, ölmedi ama, bir şeyler oldu, başka bir yerlerde sıkıştı kaldı herhalde."
Cehennem yerinde hiç ateş yoktur. Herkes ateşini burdan götürür.
“Orman, orman... Mutlu orman... ... Hep bir kokarsınız burcu burcu. Yanınca hep bir yanarsınız. İşte ben size söylüyorum kimseciklere değil, insan olmadığınıza şükredin...”
“Bir gün hepsi uçup gidecek diye korkuyorlardı; ama aslında en çok, hiç uçamamaktan korkmalıydılar.”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
