İsimle Ateş Arasında

Nazan Bekiroğlu'nun İsimle Ateş Arasında romanı, uydurulmuş hikâyelerin daha yüksekte duran bir gerçeğe işaret edebileceği düşüncesi üzerine kurulur. Anlatıcı bütün hikâyeleri kendisinin uydurduğunu söyler; fakat onların taşıdığı acının yalan olmadığında ısrar eder. Bir anne kalbindeki çocuk yokluğu ve eşi zalim avcı tarafından vurulan turnanın ölümü, kurmaca ile hakikat arasındaki bu ayrımın temel imgeleridir.

Eserde olgunlaşan her şeyin sonunda bozulduğu, kemalin arkasından zevalin geldiği ve bir şey çözülürken çevresindeki başka şeyleri de etkilediği düşünülür. Devletlerin insanlar gibi, aşkların da devletler gibi ömürleri vardır. Safiyet taşıyan aşkı karanlıkların boğması, kişisel duyguyla iktidar ve tarih arasındaki bağı açar. Aşkın iki uyumsuz tanımı, sorgusuz teslim olmak ile bu teslimiyetin düzenini kurmak arasında gerilim yaratır.

Su ve ateş, arınmanın iki farklı biçimini temsil eder. Günahı ve ihaneti su temizleyebilirken âşık kalbin ancak ateşle durulacağı düşüncesi büyük yangın imgesine dönüşür. Hikâyelerine ayrılarak anlatılan roman, kayıp, aşk, devlet, safiyet ve çöküş üzerine parçalı anlatıları aynı hakikat arayışında birleştirir.