İpek ve Bakır

1965 ile 1970 arasında yazılan on yedi öykü, Tomris Uyar'ın ilk kitabında birbirini yinelemeyen insan halleri çevresinde buluşur. İpek ve Bakır, bir çocuğun yalın dünyasından evde kalmış genç bir kadının kırgınlığına, gösterişli düğünlerden bir esnaf ailesinin gündelik yaşamına ve yaşlı bir kadının yalnızlığına uzanır. Farklı toplumsal çevreler, büyük açıklamalar yerine seçilmiş ayrıntılarla tanınır.

Uyar'ın şiirsel dili, kişileri tek bir duyguya ya da toplumsal tipe indirgemeden küçük hareketlerin, eşyaların ve sessizliklerin peşine düşer. “İpek” ile “bakır” arasındaki karşıtlık, yaşamın yumuşak ve sert yüzlerini birlikte düşünmeye elverişli bir imge alanı açar. Gösterişin altında kırılganlık, sıradan görünen aile düzeninde gerilim, çocuk bakışında ise yetişkinlerin unuttuğu bir açıklık belirir.

Yazar yıllar sonra bu gençlik öykülerini başka türlü yazabileceğini düşünse de hepsinin altına yeniden imza atacağını söyler. Bu öz değerlendirme, kitabın hem erken dönem arayışlarını hem de kalıcı anlatı duyarlığını taşıdığını gösterir. Koleksiyon, insanın değişen durumlarına şiirsel fakat ölçülü bir yakınlık kurarak okuru gündelik hayatın gözden kaçan inceliklerini yeniden düşünmeye yöneltir.