İnsan Bir Ormandır

Kırklı yaşlarının sonundaki bir gazeteci, 1950'lerin İstanbul'unda günlük hayatını sürdürürken kendisini sürekli gençliğinin anıları içinde bulur. Beyoğlu sokakları, eski buluşmaların ve yarım kalmış duyguların izlerini bugüne taşır. Oktay Akbal'ın İnsan Bir Ormandır romanı, mutsuz bir evliliğin ve alışkanlıklarla daralmış bir yaşamın içinden geçmişe bakan anlatıcının kendi benliğindeki kalabalıkla yüzleşmesini konu edinir.

Eski aşklar, kaçırılmış fırsatlar ve gençlik umutları hatırlandıkça yaşanmış hayat ile yaşanabileceği düşünülen hayat arasındaki mesafe büyür. Gazetecinin belleği güvenli bir sığınak değildir; bugünkü seçimlerini ve sorumluluklarını yeniden tartmasına yol açar. Şehrin değişen çehresi de kişisel zamanın akışıyla birleşir. Beyoğlu'nun tanıdık mekânları, hem geçmişi koruyan işaretlere hem de geri dönmenin imkânsızlığını hatırlatan eşiklere dönüşür.

İnsan Bir Ormandır, insanın tek ve değişmez bir kişilikten oluşmadığını; farklı yaşların, arzuların ve pişmanlıkların aynı iç dünyada yaşamayı sürdürdüğünü anlatan psikolojik bir romandır. Akbal, büyük olaylardan çok düşüncelerin küçük sapmalarına ve belleğin gündelik hayata müdahalesine odaklanır. Anlatıcının iç hesaplaşması, alışkanlık ile umut arasında sıkışan modern kent insanının kendisini yeniden tanıma çabasına dönüşür.