Harem

Harem, Ömer Seyfettin'in Batılılaşma meselesini gündelik hayatın ve ailenin içine taşıyan hikâyesini, ev, evlilik, kadın ve kimlik çevresinde dolaşan başka metinlerle bir araya getirir. Başlık hikâyesinde alafranga yaşama isteği yalnız dış görünüşe ilişkin bir tercih değildir; aile ilişkilerini ve toplumun temel yapısını etkileyen bir değişim olarak ele alınır.

Bûse-i Mâder ve İlk Namaz ile Fon Sadriştayn çevresinde gelişen iki hikâye, ortak temaları farklı ilişkiler üzerinden genişletir. Kadının aile ve toplumsal kimlik içindeki belirleyici konumu, evlilikteki roller ve kişinin kendini hangi değerlere göre tanımladığı öne çıkar. Böylece özel hayat, daha büyük kültürel dönüşümlerin sessizce görülebildiği bir alan hâline gelir.

Okuma deneyimi, büyük fikirlerin küçük ev içi ayrıntılarda nasıl karşılık bulduğunu izlemekten güç alır. Ömer Seyfettin Batılılaşmayı tek yönlü bir yenilik ya da bozulma etiketiyle bırakmaz; taklit, kimlik ve aile düzeni arasındaki gerilim üzerinden somutlaştırır. Hikâyelerin aynı eksende toplanması, farklı karakter ve durumların birbirine cevap vermesini sağlar. Harem, modernleşme tartışmasını gündelik davranışlara yaklaştıran, toplumsal eleştirisini canlı insan ilişkileri içinde kuran bir seçkidir.