Coriolanus

Roma’da tahıl kıtlığı yüzünden ayaklanan halk, yönetici sınıfı ve özellikle sert mizacıyla tanınan asker Caius Marcius’u karşısında bulur. Marcius, Roma’yı Volsk saldırılarına karşı savunurken gösterdiği başarıyla Coriolanus adını kazanır; fakat savaş alanındaki cesareti, halkın desteğini gerektiren siyasal yaşamda aynı ölçüde işe yaramaz. William Shakespeare, Coriolanus’ta askerî erdem ile kamusal temsil arasındaki çatışmayı, sınıf öfkesi ve kişisel gurur çevresinde kurar. Kahramanın pleblere duyduğu açık küçümseme, konsüllük yolundaki beklentileriyle bağdaşmazken tribünler Brutus ve Sicinius bu gerilimi büyütür. Annesi Volumnia’nın onun geleceği üzerindeki güçlü etkisi de özel bağlılıklarla siyasi hırsı birbirine bağlar. Oyun, bir komutanın düşman karşısındaki kesinliğinin müzakere, hitabet ve ödün isteyen şehir siyasetinde nasıl kırılganlaştığını gösterir. Halkın sesi ile senatonun otoritesi arasındaki çekişme, kişisel bir öfke patlamasını bütün Roma düzenini etkileyen siyasi bir krize dönüştürür. Roma ile Volsklar arasındaki mücadele, aynı zamanda Coriolanus’un kendisini ait olduğu topluma nasıl konumlandıracağına ilişkin bir sınava dönüşür. Trajedinin merkezinde iktidarın kimden meşruiyet aldığı, onurun uzlaşmayla bağdaşıp bağdaşmadığı ve öfkenin sadakati hangi noktada dönüştürdüğü soruları yer alır.