Sevinc Cokum, Balkan cografyasina Yahya Kemal'in imledigi gibi bakiyor.Yazarlik hayatinin ikinci romani olan bu metinde Cokum, bir goc hikiyesi anlatiyor. Bu goc, bizim aslinda cok yakindan bildigimiz bir mecburi goc. Surgun elbette: Osmanli'nin kaybettigi Balkanlar'dan ayrilmak zorunda kalan bir ailenin cesitli bireyleri uzerinden butun goclerin o temel duygusuna, o buyuk huzne variyor. Bir yanda olumler, bitmeyen zorlu yolculuklar, kendi topragindan ayrilmanin derin uzuntusu; ote yanda dirayet, kenetlenme, ofke ve yan yanalik.Bizim Diyarin en belirgin duygusu, bu kenetlenme olmalidir. Istanbul'da son bulan bu gocu, herkes baska yerlerde, baska zamanlarda yasamis ve sonunda yerlesik olabilmistir. Ama hep o inatla. Ve elbette "gecse de hic unutulmayacak" bir hafizayla."Hangi birini anlatayim? Gece isildaklar karayi yalayip geciyor. Patlamalar, alevler, acilan gedikler, sessizce olen askerler...Inleyen yaralilar...Bu bir imtihandir ana. Burada kendimizi ogreniyoruz. Yasamaya hakkimiz ol
Bu kitap hakkında henüz gönderi yok. Uygulamada ilk paylaşan sen ol!
