Atinalı Timon, servetini ve ilgisini çevresindekilerle cömertçe paylaşan Timon'un dostluk anlayışını sınayan keskin bir değişimle açılır. Atina'nın zengin ve sevilen kişilerinden biri olan Timon, yardım etmeyi doğal bir görev sayar. Fakat bu açıklık, gerçek yakınlık ile çıkar için gösterilen bağlılık arasındaki farkı görünmez kılar. Onu sürekli öven kalabalığın ne kadarının Timon'a, ne kadarının sunduğu imkânlara bağlı olduğu giderek temel soruya dönüşür.
Shakespeare, cömertliği tek başına erdemli bir özellik olarak bırakmaz; ölçüsüz vericiliğin insanı kendi çevresi hakkında nasıl yanıltabileceğini de gösterir. Timon'un düzeni sarsıldığında, daha önce dostluk görüntüsü veren ilişkiler başka bir anlam kazanmaya başlar. Bu kırılma, kahramanın insanlara duyduğu güveni ve şehirle kurduğu bağı sert biçimde değiştirir.
Metnin okuma deneyimi sıcak bir toplumsal tablodan yalnızlığa doğru ilerleyen belirgin bir ton dönüşümüne dayanır. Başlangıçtaki bolluk ve övgü, yerini kuşkuya bıraktıkça her jest yeniden değerlendirilir. Atinalı Timon, para ile dostluk arasındaki bağı yalnız başkalarının ikiyüzlülüğü üzerinden değil, Timon'un görmek istemediği işaretler üzerinden de sorgular. Bu nedenle eser, ihanetten önce güvenin nasıl kurulduğuna dikkat çeken huzursuz bir karakter incelemesi sunar.
Bookspace topluluğundan 1 gönderi
Ölümsüz tanrılar,para dilenmiyorum sizden; Tek dileğim kendim için olacak yalnız: Kimsenin sözüne,yeminine İnanacak bir insan olmaktan koruyun beni! Ne ağlayan bir orospuya kanayım, Ne uyur gibi görünen bir köpeğe! Ne zindandan kurtulmak için zindancıya güveneyim, Ne de başım darda iken dostlara. Amin!
“ALCIBIADES -Adın ne senin? Kendinde insanken Nasıl böyle nefret edersin insandan! TIMON -İnsana da insanlığa da düşmanım ben. Sana gelince, keşke köpek olaydın da Birazcık olsun sevebileydim seni!”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
