Abis

Cinayet haberlerinin, kayıp ilanlarının ve tanık ifade tutanaklarının gündelik dile karıştığı bir dünyada Abis, temiz ve güvenli bir anlatı alanı kurmayı reddeder. Aslı Tohumcu; küçük katil kadınlardan sahiplerinin ardından seslenen kedilere, masalarda bırakılan ölü kafalardan kanlı mektuplara uzanan sert görüntülerle toplumsal şiddetin sıradanlaşmasını açığa çıkarır. Aile içinde işlenen suçlar ve cinnet anları, uzak bir korku hikâyesi değil, her gün karşılaşılan garabetin büyütülmüş yansımalarıdır.

Öykülerin etkisi yalnız karanlık konulardan gelmez. Zeki, öfkeli ve edepsizliğini saklamayan anlatım; trajediyle kaba komediyi, dehşetle hicvi aynı sahnede buluşturur. Mektup, ilan ve tutanak gibi farklı metin biçimleri, okurun bakışını olayın faili, tanığı ve kurbanı arasında dolaştırır. Belgesel görünümlü parçalar, kurmaca ile haber dili arasındaki güvenli mesafeyi özellikle bozar. Bu kırılma, şiddet haberlerine alışmış okurun tanıdık kelimelerdeki dehşeti yeniden fark etmesini sağlar. Biçimsel çeşitlilik de öykülerin tek bir anlatıcı sesine kapanmasını önler. Tohumcu sterillikten bilinçle uzak dururken toplumun sinir uçlarına dokunur; rahatsızlığın nedenini tek tek “kötü” kişilere değil, şiddeti olağanlaştıran konuşma ve alışkanlıklara yöneltir. Karanlık ve acıkomik öyküler, korkunun gündelik hayatı nasıl biçimlendirdiğini sorgular; okuru alıştığı manzaraya yeniden, bu kez huzursuz edici bir açıklıkla bakmaya zorlar.