9 kitap
Sohrâb Sepehrî, doğa, yalnızlık, yolculuk, bakış, su, sessizlik ve insanın dünyayla kurduğu bağ üzerine şiirler yazan bir şairdir. Suyun Ayak Sesi, suyu yalnız bir manzara öğesi değil, algıyı yenileyen ve varoluşu birbirine bağlayan hareketli bir imge olarak kullanır. Biz Hiç, Biz Bakış, benlik ile görme eylemi arasındaki ilişkiyi sorgularken yalın sözcüklerle geniş bir düşünce alanı kurar. Kederin Doğusu ve Suyun Ayak Sesi, hüzün ile açıklık duygusunu aynı şiir yolunda buluşturur.
Henüz Yolcuyum, yer değiştirmeyi dışarıdaki bir rota kadar içsel bir arayış olarak da düşündürür. Mavi Ses, renk ile işitme duyusunu kesiştirerek görüntünün ötesine geçen çağrışımlar yaratır. Bütün Şiirler, bu imgelerin farklı metinlerde kazandığı yönleri bir arada izlemeye imkân verir. Sepehrî'nin şiirinde doğa insanın karşısında duran bir dekor değildir; taş, ışık, ağaç ve su, dikkat göstermenin ve başka bir yaşam ölçüsü aramanın ortak diline dönüşür.
