Bir Acı Hikâye

Bir Aci Hikye benim icin 'efsane kitap'tir. (...) Bu eseri 1970'lerin sonunda okumustum. Derin acisini yillarca unutamadim. 1942'de yayimlanmis Bir Aci Hikye'ye bunca duyarsiz kalinisa elbette sasirdim. Baska bir ulkede kaleme getirilmis olsaydi, bu eserle yer yerinden oynardi. "Tiran'da intihar eden oglu Vedat'a iliskin anilar" diyor Necatigil. Bu kisa ama ozlu ibare Bir Aci Hikye'nin yazilis sebebini acikliyor. (...) Halid Ziya bazan ruyalardan medet umuyordu: Kasirgali bir aksamda Halil Vedad cekip gidiyor. Nereye? Cana kiyisa, kendi canina kiyisa... (...) Yayimlanisindan bu yana yetmis yil gecmis; Bir Aci Hikye essizligini koruyor. Daha once 'roman' icin olumler yazmis Halid Ziya, bu kez, gercek hayattaki yikimi kaleme getiriyor. Getiriyor diyorum, cunku her okuyan Bir Aci Hikye'deki matemi simdide, bugunde hissedecek. Yarin yine aci duyulacak bu eserden. Evet, yarin yine...