Lermontov bize bir kahraman yazmadı. Kendini sürekli haklı çıkaran, ama hiçbir yerde mutlu olamayan bir insan yazdı. Peçorin’in en büyük trajedisi kötülüğü değil; hiçbir duygunun ona uzun süre yetmemesi. Belki de bu yüzden 1840’ta yazılmış olmasına rağmen bugün bile bu kadar tanıdık geliyor. Bu kitabı tabii ki tek bir alıntıyla anlatamam, “Bilirsiniz, bazı insanların alın yazısında inanılmaz serüvenler yazılıdır” “Tabiatın büyüklüğünün, güzelliğinin yarattığı duygu, basit kalplerde, bizim gibi, sözle olsun yazıyla olsun coşkuyla hikâyeler anlatan kişilerin kalplerinde olduğundan çok daha güçlüdür”  “kötülük, kötülüğe yol açıyor; ilk sızı başkasına acı çektirmenin zevki hakkında bir ipucu veriyor bize “ “şairler, şiir kitaplarının insana verdiği zevkin karşılığını öteki dünyada mutlaka alıyorlardır” Seninle tanışmak güzeldi Peçorin
