Yasak Sevişmek

Attilâ İlhan'ın Yasak Sevişmek kitabı, aşkı iki kişi arasındaki mahrem bir duygunun ötesinde şehir, tarih ve toplumsal baskıyla çevrili bir deneyim olarak kuran şiirleri bir araya getirir. Şairin anlatıcıları arzuyla ayrılık, yakınlıkla yabancılaşma arasında gezinirken İstanbul'un sokakları, gece hayatı ve hatırlanan sesler duygunun sahnesine dönüşür. Kitabın adı da sevmenin önüne konan açık ya da örtük yasakları bu geniş çerçeveye taşır.

İlhan'ın şiir dili konuşma ritmini, sinema etkisini ve şarkı tınısını yüksek bir lirizmle buluşturur. Tekrarlanan görüntüler ve beklenmedik sözcük birleşimleri, kişisel kırılmaları dönemin kültürel atmosferinden ayırmadan duyurur. Bu nedenle şiirlerdeki melankoli kaybedilmiş sevgiliyi aşar; değişen şehirden ve insanların birbirine ulaşmasını zorlaştıran koşullardan da beslenir. Şiirlerin sahne duygusu, anlatıcı sesini kişisel itiraftan kamusal hafızaya taşır.

Bu şiir toplamı, şairin bireysel ve toplumsal duyarlıkları aynı ses örgüsünde birleştiren çizgisini belirginleştirir. Kitabın kalıcılığı, aşk acısını tanıdık bir itirafın sınırında bırakmayıp modern hayatın yalnızlık ve direnme biçimleriyle ilişkilendirmesindedir. Ses, ritimle birlikte toplumsal bir tanıklık niteliği kazanır.