Yara bende

Abdullah Ataşçı'nın Yara Bende adlı eseri, dokuz bölüm boyunca bir babanın oğluna yönelttiği anlatıyı katman katman açar. Tepeyle başlayan yol; ırmak, ekmek, yürek, sebep, veda, yol, ağıt ve kuyu başlıkları üzerinden ilerler. Bu düzen, kişisel hatıraları tek bir doğrusal hikâye yerine birbirine bağlanan mekânlar, sesler ve yaralar çevresinde toplar.

Anlatının okura ulaşması da başlı başına önemlidir. Banttan kurtarılan bir ses kaydı, geçmişte söylenenleri bugüne taşır; anlatıcı, oğluna kendi hayatını ve çevresindeki insanların izlerini aktarır. Salibaba, Kasımbeyliler, Çayda Çıra heykeli, Mr. Miyagi ve ölümünden sonra konuşmayı sürdüren dede gibi ayrıntılar, gerçeklikle hatıranın sınırını geçirgen hâle getirir. Birîndar adı ve yara imgesi, parçalar arasında dolaşan ortak bir duygu kurar.

Metin, çocuklukta yapılan hataların insanın sonraki yaşamında nasıl yankılandığını araştırırken hafızanın güvenilirliğiyle de ilgilenir. Sesin korunması, yalnızca bir hayat öyküsünü kaydetmek değil, kuşaklar arasında yarım kalmış bir konuşmayı sürdürmek anlamına gelir. Bölümlerin farklı imgeleri aynı aile ve geçmiş duygusuna açılır; yolculuk, ağıt ve kuyu motifi kayıp ile yüzleşmeyi derinleştirir. Eser, anlatıcının oğluna bıraktığı kayıt aracılığıyla yaranın kime ait olduğunu ve hatırlamanın iyileşme getirip getiremeyeceğini sorgular.