Uykusuzlar

Hızlı toplumsal savrulmalar, Uykusuzlar'daki insanların iç dünyasında derin izler bırakır. Sevinçleri, düşleri ve umutları budanan kişiler; yalnızlık, kaygı ve korku içinde yaşama tutunmaya çalışır. Geceleri belirleyen uykusuzluk, fiziksel bir hâli aşarak bitmemiş bir baskı döneminin ruh ve beden üzerindeki ağırlığına dönüşür. Buna rağmen kimi içindeki sevgiyi korur, kimi de geleceğe ilişkin düşlerini karanlığın içinde canlı tutmaya çabalar.

Camın iki yanında birbirine “iyiyiz” diye seslenen kişiler, yakınlık isteğiyle aralarındaki uzaklığı aynı anda hissettirir. Yün çorap, dergi, kazak ya da yastık kılıfı gibi gündelik ihtiyaçların sorulması, büyük toplumsal kırılmaların sıradan konuşmalara nasıl sızdığını gösterir. İnci Aral, şiirsel ve akıcı diliyle bireysel acıyı toplumsal koşullardan koparmadan anlatır; bekleyiş, özlem ve tedirginlik birbirine karışır. Sessizlik bile karakterlerin yaşadığı baskının diline dönüşür. Karakterlerin yenilmiş görünseler de bağ kurmaya devam etmeleri, kitabın umutsuzluğu tek sonuç olarak benimsemesini engeller. Uykusuzlar, baskının gölgesindeki insanların sessiz direncini, kırılgan sevgilerini ve ertelenen gelecek arzusunu yoğun bir duygusal atmosferle ele alan bir eserdir.