Tatlı Bir Eylül

Başka kentlere bırakılan yaşam parçaları, Tatlı Bir Eylül'de sürekli aynı kayıp merkeze döner. İsmi verilmeyen kahraman, ağır zamanlarda İstanbul'a gizlice dönmeyi ve babasının varlığıyla dolu eski evin arka odasında yaşamayı düşler. Kent yıkıma uğramış olsa da sesleri, kokuları ve tanıdık mekânlarıyla sığınılacak bir gövde gibi hatırlanır. Onu asıl yıkan, elinden alınan yıllardan çok bu derin dönüş özlemidir.

Kahraman artık uzak coğrafyalardadır; fakat gezintiler ve yolculuklar geçmişten kopuş sağlamaz. Visby'de bulunan labirent, anlatının hareketini açıklar: İnsan dolaşır, başka yerlere varır gibi olur ve yine başladığı duygusal noktaya gelir. Sessiz, serin iklimde denizin üzerinde dönen kuşlar, dış dünyanın dinginliğiyle bellekteki huzursuzluğu yan yana getirir. Her yeni kent, gençliğin bırakıldığı İstanbul'u ve kaybedilenleri yeniden çağırır.

Demir Özlü, sürgün, yolculuk ve eve dönüş arzusunu büyük olaylardan çok iç konuşma ile duyusal ayrıntılar üzerinden işler. Baba evi kişisel belleğin, yitirilmiş şehir ise tarihsel kaybın odağına dönüşür. Bu içe dönüş, coğrafi uzaklığı belleğin sürekliliğiyle karşı karşıya getirirken anlatının sessiz gerilimini de derinleştirir. Yolculukların aynı yere varması fiziksel bir başarısızlık değildir; aidiyetin insanın içinde taşıdığı ve yeni mekânlarla sürekli yeniden okuduğu bir labirent olduğunu düşündürür.