Amante de los libros@45mehmet· 10ay🇹🇷
“O da bizim gibi, düşman yüzü görmedi, savaş yaşamadı. Ama sanki bir muharebedeymiş gibi öldü.”
7
Bastiani Kalesi'ndeki uzun bekleyişi merkeze alan Dino Buzzati'nin Tatar Çölü romanı, genç subay Giovanni Drogo'nun ilk görev yerine gelişiyle açılır. Uzak sınırdaki kale başlangıçta geçici bir durak gibi görünür; ancak çölde belirmesi umulan düşman ve büyük bir olay beklentisi, Drogo'nun günlerini yavaşça düzenlemeye başlar. Askerî törenler, nöbetler ve söylentiler zamanın akışını ölçen bir sisteme dönüşür. Kahramanın kişisel geleceği, hiçbir zaman kesinleşmeyen kahramanlık ihtimaline bağlandıkça dış dünya giderek uzaklaşır. Kalenin coğrafi yalıtılmışlığı, dışarıdan gelen haberleri olağanüstü bir önemle yükler. Terfi, izin ve dönüş ihtimalleri sürekli ertelendikçe Drogo’nun karar alanı da daralır. Kurumların insan zamanı üzerindeki sessiz etkisi, savaş gerçekleşmeden duyulur hâle gelir. Çöl manzarası ise umutla boşluk arasındaki gerilimi taşıyan temel imge olur.
Buzzati sade anlatımla olağanüstü bir atmosfer kurar; tehdit görünür olmadan da kalenin bütün yaşamını belirler. Beklemek, pasif bir durumdan çıkarak seçimlerin ertelenmesini ve yılların fark edilmeden geçmesini açıklayan temel bir deneyime dönüşür. Drogo'nun çevresindeki subaylar aynı düzenle farklı biçimlerde uzlaşır, fakat kurumun ritmi bireysel niyetlerden daha güçlü kalır. Nihai düşman ve son karşılaşmayı açıklamayan roman, anlamlı bir an uğruna bugünü sürekli ertelemenin insan hayatında nasıl sessiz bir kayba dönüşebileceğini gösterir.
Bookspace topluluğundan 18 gönderi
“O da bizim gibi, düşman yüzü görmedi, savaş yaşamadı. Ama sanki bir muharebedeymiş gibi öldü.”
“O da bizim gibi, düşman yüzü görmedi, savaş yaşamadı. Ama sanki bir muharebedeymiş gibi öldü.”
“Zaman geçmişti, o hareketsiz, herkes için aynı, durağan yani ne mutlu olanlar için daha yavaş ne de talihsizler için daha hızlı olan ritmiyle akıp gidiyordu.”
...halbuki, birisi ona "yaşadığın sürece bu hep böyle olacak, sonuna kadar hep aynı şey," demiş olsaydı, o da kendine gelirdi. "olamaz," derdi, "muhakkak farklı bir şeyler olagelmeli, öyle bir şey ki, insan, 'artık sonuna gelmiş olsam bile beklemeye değmiş' diyebilmeli...
“En korkutucu olan düşman değil, insanın hayatını bekleyerek tüketmesidir.”
Şimdi umut vaktiydi ve kendi kendine belki asla gerçekleşmeyecek olan ama insana yaşama cesareti veren
Muhakkak farklı bir şeyler olagelmeli, öyle bir şey ki, insan 'artık sonuna gelmiş olsam bile beklemeye değmiş' diyebilmeli.
Öyle bir şey ki, insan "Artık sonuna gelmiş o bile beklemeye değmiş." diyebilmeli.
Sevmediği halde, tazminatı yüzünden işinden ayrılamayan; başlangıç için hep doğru anı bekleyen, sevdiği birine seni seviyorum senden hoşlanıyorum demek için zamanını bekleyen herkesi Tatar Çölü'nü okumaya davet ediyorum. Bana göre tüm zamanların en iyi romanı.
Gerçekte herkes layığını bulur
İnsan hayatta her istediğini elde edemez ki
Salak bunlar… ilgilenmemek en iyisi
Neden hiç kimse doğruyu söyleme cesareti göstermedi.
Şimdiye değin öyle çok yanılmıştı ki, artık bıkmıştı.
insan alışıyor.
Yeterince düş kırıklığı yaşamadık mı? Savaş istemiyoruz
İlk fırsatta okumayı düşündüğüm kitap...
bu insanlar seni yarında görecek ve bugünkü kadar cana yakın olmadan seni karşılayacaklar. Sana sorduğun soruları cevaplarken ilk anki yüzüne baktığı gibi bakamayacaklar. Zaman yüzünü ve hislerini eskitecek. Sözler tsm olarak böyle olmasada anlatmak istediği buydu. Hayatın monotonlaştığına dair çok güzel kesitler var. Günümüz dünyası aslında bir tatar çölü...
“Zaman geçmişti, ne mutlu olanlar için daha yavaş ne de talihsizler için daha hızlı olan ritmiyle akıp gidiyordu.”
“Drogo, insanların her zaman birbirlerinden uzakta olduklarını fark etti, birisi acı çektiğinde, acısı sadece kendisine ait oluyor, hiç kimse o acıyı birazcık olsun dindiremiyordu ; bir insan acı çektiğinde, duydukları…”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
