Tanrıkadın

Yıllardır görmediği sevgilisinin ısrarlı çağrısını kabul eden bir kadın, aşkını ve bütün geçmişini yüklenerek gece yolculuğuna çıkar. Tanrıkadın, bu hareket noktasından insanın belleğinde aynı anda kaç anının, düşün ve kişinin yaşayabileceğini araştırır. Feyza Hepçilingirler, eski bir ilişkinin yeniden açtığı duygusal alanı tek bir yüzleşmeye indirgemeden geçmiş ile bugün arasında kurar.

Yolculuk ilerledikçe sevilen erkeğin üç ayrı kadına gösterdiği farklı yüzler belirginleşir. Hangisinin gerçek olduğu sorusu, kadının kendi yaşamını ve ilişkideki yerini yeniden değerlendirmesine yol açar. Toplumsal darbelerin özel hayatlarda bıraktığı yaralar da kişisel hesaplaşmaya karışır; siyasal sarsıntıların ev içindeki sessizliğe, aşka ve güven duygusuna nasıl geçtiği görünür hâle gelir.

Feyza Hepçilingirler romanın ruhsal iniş çıkışlarını biçim arayışlarıyla destekler. Kadının yaşam verme, besleme ve büyütme gücü, başlıktaki tanrıça çağrışımını gündelik emeğe bağlar. Tanrıkadın, bir gecenin içine sığan anıları, kırılmış bağları ve yeniden karar verme zorunluluğunu kadın deneyiminin merkezinden anlatır. Geçmişe dönüş isteği ile kendini koruma ihtiyacı arasındaki gerilim, eseri hem duygusal bir yolculuk hem de bireysel hafızanın toplumsal tarihle buluştuğu yoğun bir roman hâline getirir.