Taksiii

Ayşe Kulin, Taksiii’de 1990’lardan itibaren İstanbul taksilerinde yaşadığı deneyimlerden yola çıkar. Yazar, gündelik ulaşımın sıradan görünen anlarında turistlerin, savunmasız yaşlıların ve özellikle yaşlı kadınların karşılaştığı haksızlıkları görünür kılar. Kendi tanıklıklarını aktarırken sorunun yalnız tek tek kötü deneyimlerden ibaret olmadığını, şehir hayatını doğrudan etkileyen kalıcı bir meseleye dönüştüğünü vurgular.

Kulin’in amacı bütün taksi şoförlerini aynı hüküm altında toplamak değildir. Mesleğini hakkıyla ve dürüstçe yapan, yoğun trafik ve zor çalışma koşulları içinde emek veren sürücülere açıkça saygı gösterir. Eleştirisini, çözümün önünü tıkayan ve İstanbulluların mağduriyetinin sürmesinden çıkar sağlayan yapılara yöneltir. Kişisel yakınmalar bu yolla kent yönetimi ve hizmet kültürü üzerine daha geniş bir sorgulamaya açılır.

Gözlemci ve doğrudan ses, İstanbul’da taksiye binmenin yarattığı güvensizlik, öfke ve çaresizlik duygularını tanıklıklar üzerinden kayda geçirirken adil bir ayrım yapmaya özen gösterir. Taksiii, büyük bir metropolde ulaşım hizmetinin insan ilişkilerini nasıl biçimlendirdiğini merak edenler için güncel, eleştirel ve kolay ilişki kurulabilir bir şehir anlatısı sunar. Kısa deneyimler bir araya geldikçe, gündelik mağduriyetlerin şehir hakkı ve kamusal sorumlulukla ilişkisi daha açık biçimde ortaya çıkar. Tanıklıkların ortak noktası, güvenilir ulaşımın bireysel şans değil kamusal bir hak olması gerektiğidir.