Son oyun

Ahmet Altan’ın Son Oyun romanı, yazmak için küçük bir sahil kasabasına yerleşen isimsiz bir romancının, aradığı sakinliğin yerine tutku, iktidar ve suçla karşılaşmasını anlatır. Anlatıcı bir yandan yeni kitabını kurmaya çalışırken bir yandan Zuhal’le ilişkisi ve kasabanın güçlü belediye başkanı Mustafa çevresindeki gerilimlere çekilir. Geçmişten kaldığı söylenen bir hazine, yerel çıkar ağları ve büyüyen şiddet, onun gözlemci olarak kalma isteğini bozar. Roman daha baştan bir cinayet itirafının gölgesinde ilerlediği için yazma eylemi de suçun nasıl anlatılacağı sorusuna dönüşür.

Altan polisiye merakı, yazarın gerçekle kurduğu ahlaki ilişkiyi tartışmak için kullanır. Anlatıcının zekâsı ve kendine güveni, olayları denetleyebileceği anlamına gelmez; arzu ve kıskançlık, kurmaca ile yaşanan hayatın sınırlarını geçirgenleştirir. Son Oyun’un gerilimi kimin öldürüldüğü sorusunu aşarak, anlatıcının kendi rolünü ne ölçüde dürüstçe görebildiğinden doğar. Kasaba, edebiyat, güç ve erkeklik hakkındaki düşüncelerin sınandığı kapalı bir sahneye dönüşür. Yazma arzusu ile yaşananları denetleme arzusu arasındaki paralellik, romanın suç örgüsünü aynı zamanda anlatıcılık üzerine bir hesaplaşmaya dönüştürür.