Şeytan Yemini

Avrupa’nın birbirinden uzak kentlerinde işlenen cinayetler, kurbanlar ve failler arasındaki tuhaf bağ yüzünden aynı zincirin parçaları gibi görünür. Öldüren kişilerin hepsi daha önce ölümün eşiğinden dönmüş, uzun süre komada kalmıştır. Kurbanları ise onları komaya sokan insanlardır. Jean-Christophe Grangé, Şeytan Yemini’nde ilk bakışta kişisel intikam sayılabilecek bu vakaları ortak bir karanlık düzene bağlayan gerilimi kurar. Coğrafi uzaklık, olayların aynı örüntüyü taşıdığı gerçeğini daha da rahatsız edici kılar.

Cinayetleri işleyenler gerçekten kendi kararlarıyla mı hareket etmektedir, yoksa kendilerine verilen emirleri uygulayan piyonlar mıdır? Farklı ülkelerdeki olayların yöntem ve neden bakımından birbirine benzemesi, tesadüf ihtimalini giderek zayıflatır. Her dosya, hayata geri dönüş deneyimiyle şiddet arasındaki ilişkiyi daha da esrarengiz kılar. Komada geçirilen zamanın bu insanlarda ne bıraktığı ve onları birbirine bağlayan kişinin bu kırılganlığı nasıl kullandığı, çözülmesi gereken iki ayrı soruya dönüşür. Soruşturma ilerledikçe fail kavramı da bulanıklaşır; görünen katillerin arkasında onları yönlendiren tek bir kişinin bulunabileceği düşüncesi öne çıkar.

Suç araştırması, ölüm, diriliş ve kötülük hakkındaki ürpertici sorularla genişler. Kendini şeytanın yerine koyan biri, insanların travmalarını ve intikam duygularını ortak bir plan için kullanıyor olabilir. Emir ile kişisel irade arasındaki sınırın silinmesi, sorumluluğun kime ait olduğunu belirlemeyi güçleştirir. Bu düzenin yalnızca saplantılı bir insanın eseri mi, yoksa açıklanması daha güç bir tehdidin işareti mi olduğu belirsizliğini korur. Birbirinden kopuk görünen cinayetleri tek bir iradeye götüren izler, psikolojik ve doğaüstü çağrışımları iç içe geçiren karanlık bir polisiyede birleşir.