Savaş Sanatı

Niccolò Machiavelli, Savaş Sanatı’nda askerî taktiklerin ötesine geçerek bir devletin özgürlüğünü koruyabilmesi için nasıl bir orduya ihtiyaç duyduğunu tartışır. Eserin merkezinde, çıkar için savaşan paralı güçler yerine cumhuriyetin yurttaşlarından oluşan disiplinli bir ordu fikri vardır. Machiavelli’ye göre ordusu zayıf ya da bozulmuş bir ülke, yönetim biçimi ne olursa olsun kısa sürede başkalarının hâkimiyetine açık hale gelir. Savaşma nedenini kendi siyasal topluluğunda bulan yurttaş askeri, devletin sürekliliğiyle kişisel sorumluluğu birleştirir. Antik çağlardan gelen taktikler örnek alınmalı, fakat değişen koşullara uyarlanmalıdır. Komutanın basireti ve virtù olarak adlandırılan etkin erdemi, kuralların mekanik uygulanmasından daha belirleyicidir. Kitap savaşı yalnız cephedeki çatışma olarak görmez; insan ilişkilerinden devletler arası düzene uzanan bir güç mücadelesi içinde değerlendirir. Güçlü devletlerin zayıfları yönetme eğilimi, hazırlıksızlığın siyasi sonuçlarını ağırlaştırır. Savaş Sanatı, askerî örgütlenme, yurttaşlık ve siyasal bağımsızlık arasındaki bağı sistemli biçimde kuran klasik bir strateji ve devlet düşüncesi eseridir. Diyalog biçimindeki tartışma, soyut ilkeleri eğitim, düzen, komuta ve savunma gibi uygulanabilir devlet meseleleriyle ilişkilendirir.