Rübab-ı Şikeste

Tevfik Fikret'in büyük ölçüde Servet-i Fünun döneminde yazdığı şiirleri bir araya getiren Rübab-ı Şikeste, bireysel duyarlık ile toplumsal gözlemi geniş bir tema alanında buluşturur. Şair kendi benliğini, sanat anlayışını, aşkı, doğayı ve hayal dünyasını işlerken kötümserlik, merhamet ve şefkat duygularına da farklı şiirlerde yer verir. Oğlu Halûk için kaleme alınan metinler, portreler, vatan ve din çevresindeki düşünceler derlemenin sesini tek bir duyguya kapanmaktan kurtarır. Toplumsal sorunlara değinen şiirler ise kişisel kırılganlıkla dönemin huzursuzlukları arasında bağ kurar.

Kitabın önemi konu çeşitliliğinin ötesine uzanır. Fikret, imla, ritim, imge ve cümle kuruluşu üzerinde bilinçle çalışarak içerikle üslup arasında sıkı bir ilişki kurar. Dönemi için görece sade sayılabilecek dil, ayrıntılı biçim arayışıyla birleşir ve Türk şiirinde yeni bir hassasiyet yaratır. Rübab-ı Şikeste, kırılmış bir saz imgesinin çağrıştırdığı içli tonu; sanat, toplum ve insan deneyimi üzerine dikkatli bir şiir işçiliğiyle taşıyan önemli bir modernleşme dönemi yapıtıdır. Şiirlerin farklı duygu alanları, ortak bir estetik dikkat sayesinde bütünlüklü bir kitap karakteri kazanır.