Pia Mater

Beynin karar, duygu ve algı süreçlerini kurmaca bir yapının parçasına dönüştüren Serkan Karaismailoğlu'nun Pia Mater romanı, bilimsel merak ile insan ilişkilerini aynı anlatı düzleminde buluşturur. Kitap, karakterlerin yaşadığı gerilimleri yalnız dış olaylarla açıklamaz; belleğin, hormonların ve sinir sisteminin davranışı nasıl etkileyebileceğine ilişkin soruları da olayların içine yerleştirir. Bu nedenle bilimsel bilgi, anlatıya sonradan eklenen ders bölümleri gibi durmak yerine kişilerin seçimlerini ve birbirlerini anlamakta yaşadıkları güçlükleri biçimlendiren bir araç olur. Nöro-roman tanımı, eserin hem hikâye kurma hem de beynin işleyişi üzerine düşünme iddiasını özetler.

Karaismailoğlu açıklayıcı bölümlerle dramatik hareket arasında geçiş yaparak soyut kavramları gündelik çatışmalarla ilişkilendirir. Algının her zaman dış dünyanın kusursuz bir kaydı olmadığı fikri, karakterlerin niyetleriyle sonuçlar arasındaki mesafeyi büyütür; okunan olayların yanında onları yorumlayan zihnin sınırları da önem kazanır. Eser, bilimsel kavramları kesin bir kader açıklamasına dönüştürmekten kaçınır ve biyolojik süreçlerle kişisel sorumluluğun birlikte düşünülmesine alan açar. Romanın özgün yönü, beynin işleyişini yalnız konu edinmekle kalmayıp anlatının belirsizliklerini kuran etkin bir unsur haline getirmesidir.