"Kalk ve uyar" emrinin ilk muhatabina, onceleri "el-emîn/guvenilir" denilirken, sonralari neden "el-mecnûn/deli" denildi? Neden onceleri ovulurken, sonralari sovuldu? Neden onceleri sevilirken, sonralari dovuldu, hatta hayatina kastedildi? Bunun bir tek cevabi var: Pasif iyi olmaktan cikip, aktif iyi oldu. Pasif iyilerin goz ardi ettikleri bir gercek var: Iyiligin pasif oldugu her yerde, kotuluk kendiliginden aktif hale geliyor. Bu, kotulugun tabiati icabidir. Kotuluk karanlik gibidir. Bizatihi var degildir. Aydinligin yoklugu halidir. Soruyorum kendi kendime: Iyilerin tumunun pasif oldugu bir dunyada, iyilik yasar miydi? Cevabim "asla" oluyor. Zira fitrat iyi uzerine formatlanmistir. Hazreti insan, en iyidir. En iyi bozulunca, en kotu olur. Yatan iyi olmak yetmez. Zira pasif iyi, iyi degildir. Her pasif iyi, aktif kotunun tesvikcisidir. En yaman celiskilerden biri de, pasif iyilerin aktif kotulerden sikyet etmesidir. Birileri cikip, onlara, "Sayenizde beyim" demeli.
Bu kitap hakkında henüz gönderi yok. Uygulamada ilk paylaşan sen ol!
