Pan

Teğmen Glahn, uzun bir yaz geçirmek için Nordland kıyısında, deniz ile ormanın arasında bir kulübeye yerleşir. Köpeğiyle sürdürdüğü yalın hayat, kent düzeninden uzakta ve doğanın ritmine bağlıdır. İlk günlerde yalnızlık ona huzur verir; fakat buzların çözülmesi, günlerin uzaması ve ormanın canlanmasıyla çevresindeki duygusal denge de değişir. Glahn doğanın çağrılarına açık, içgüdüleri güçlü ve toplumsal inceliklerden uzak bir adamdır. Yakınında beliren Eva ile Edwarda, onun bu özgür görünen yaşamındaki farklı ihtiyaçları açığa çıkarır.

Knut Hamsun, Pan'da aşkı uyumlu bir sığınak olarak değil, arzu, gurur ve yanlış anlama arasında büyüyen huzursuz bir güç olarak ele alır. Eva duygularını doğrudan ve karşılık beklemeden yaşarken Edwarda, Glahn'ın ruhsal sınırlarını daha keskin biçimde görür. Glahn'ın doğaya yakınlığı onu masum kılmaz; içindeki vicdan ve kendini yıkma eğilimi, dürtülerinin peşinden rahatça gitmesini engeller. Nordland yazı, karakterlerin duygularını yansıtan canlı bir varlık gibi anlatıya katılır. Pan, insanın doğayla kurduğu bağ ile başkalarına karşı sorumluluğu arasındaki çatışmayı izleyen; yoğun psikolojik çözümlemeyi şiirsel manzaralar ve trajik bir aşk üçgeniyle birleştiren romandır.