Yirmi beş yaşına giren isimsiz anlatıcı, dünyaya uyum sağlayamadığını ve yetişkin hayatının hızına ayak uyduramadığını düşünür. Erlend Loe'nun Naif. Süper romanında bu içsel kriz, çevresindeki insanların her sabah aynı kararlılıkla işe koşmasını anlamlandıramayan genç adamı hayatın anlamını yeniden aramaya iter. Cevabı büyük sistemlerde bulmak yerine kitaplara, ormanlara, oyuncakçı dükkânlarına ve gündelik nesnelere yönelir. Liste yapmak ve oyun oynamak, dağınık düşüncelerini düzenlemenin ve zamanın ağırlığıyla baş etmenin araçlarına dönüşür.
Roman, en karmaşık kuramlarla en basit gerçekleri aynı ciddiyetle yan yana getirir. Anlatıcının saf görünen soruları, başarı, olgunluk ve verimlilik hakkında herkesin doğal kabul ettiği ölçüleri tartışmaya açar. Loe'nun sade ve mizahi dili, varoluşsal bunalımı ağırlaştırmadan onun gerçekliğini korur. Küçük alışkanlıklar, dostluklar ve oyun duygusu genç adamın dünyayla yeniden bağ kurmasına yardım eder. Naif. Süper, yetişkinliğe geçişte yönünü kaybeden bir kişinin anlamı gündelik ayrıntılarda aramasını anlatan; yalınlık ile felsefi merakı dengeli biçimde birleştiren çağdaş bir romandır. Anlatıcının merakı, küçük cevapların da ciddi sorular taşıyabileceğini hatırlatır.
