Kadınsız Erkekler

Haruki Murakami, Kadınsız Erkekler adlı kitabında kayıp, ayrılık ve duygusal uzaklıkla yaşayan erkekleri yedi öyküde bir araya getirir. Oyuncular, doktorlar, öğrenciler, eski sevgililer ve barmenler farklı hayatlar sürse de ilişkilerindeki bir eksikliğin çevresinde dolaşır. “Drive My Car”da Kafuku, eşinin ölümünden sonra onun sırlarıyla yüzleşirken genç şoförü Misaki ile kurduğu mesafe giderek değişir; başka öykülerde karşılıksız aşk, ihanet ve yalnızlık farklı biçimler alır.

Toplam, kadınları erkek karakterlerin sorunlarını çözen araçlara dönüştürmek yerine, erkeklerin onları ne ölçüde anlayabildiğini sorgular. Murakami gündelik konuşmaları, müziği ve küçük tuhaflıkları kullanarak söylenemeyen duygulara alan açar. “Şehrazad”, “Kino” ve “Âşık Samsa” gibi öykülerde gerçekçi durumlarla tekinsiz ya da dönüşmüş dünyalar yan yana gelir; bu belirsizlik karakterlerin kendi hayatlarına dışarıdan bakmasını sağlar. Bu çeşitlilik, ortak temayı tek bir erkeklik kalıbına sıkıştırmaz.

Derleme, yalnızlığı tek bir kayıp anına bağlamaz. Öyküler arasında değişen ton, kişinin sevdiği insanı tanıdığına dair güvenin ne kadar kırılgan olduğunu ve yokluğun bellekte yeni hikâyeler üretmeye devam ettiğini gösterir.