İnancın Zaferi Çanakkale

Çanakkale'de karşı karşıya gelen iki taraf arasındaki silah, mühimmat, yiyecek ve eğitim farkı, zaferin yalnız askerî donanımla açıklanamayacağı bir tablo kurar. Yavuz Bahadıroğlu'nun İnancın Zaferi Çanakkale kitabı, dünyanın güçlü donanma ve ordularından birine karşı yetersiz imkânlarla savaşan Osmanlı askerlerinin direncini anlatır. Anlatının odağında teknik üstünlükten çok, yokluk içinde karar verebilen ve sorumluluk üstlenen insan bulunur.

Kitap, Çanakkale Zaferi'ni uzun yıllar boyunca yetişen cesur, fedakâr ve dayanıklı insanların ortak çabasıyla ilişkilendirir. İnanç, burada savaşın bütün maddi koşullarını yok sayan bir slogan olarak değil, imkânsız görünen durumda iradeyi koruyan temel güç olarak sunulur. Seyit Onbaşı örneği, tek bir askerin kararlılığının daha büyük bir mücadelenin simgesine nasıl dönüşebildiğini gösterir. Askerlerin açlık ve mühimmat eksikliği karşısındaki tutumu, anlatının duygusal gerilimini oluşturur.

İnancın Zaferi Çanakkale, tarihsel olayı maneviyat ve insan dayanıklılığı açısından yorumlayan kurmaca dışı bir çalışmadır. Eser, savaş teknolojisinin önemini reddetmeden zaferin arkasındaki fedakârlığı öne çıkarır. Çanakkale'yi geçmişte kalmış bir askerî başarıdan çok, bir milletin yokluk karşısında yeniden ayağa kalkma iradesinin örneği olarak değerlendirir.