Huzursuzluğun Kitabı

ne mutlu yaşamlarını kimseye emanet etmeyenlere...

Huzura erebilmek için bana ruh sağlığı gerek.

Anlamak için, kendimi yok ettim. Anlamak, sevmeyi unutmaktır. Leonardo da Vinci, insan bir şeye ancak anladıktan sonra nefret ya da sevgi duyabilir, demiş. Bundan daha yanlış, aynı zamanda da daha manalı bir söz bilmiyorum.

"Bizi çevreleyen her şey bizim bir parçamız haline gelir..."

“Olduğum şeyle olmadığım şey arasında, hayal ettiğim şeyle hayatın beni yaptığı şey arasında bir boşluğum”

Bana dışarı çıkıp yaşamamı söyleyen insanlara hiç aldırış etmedim. Ben her zaman benden uzak olana ve asla olamayacağım bir şeye aittim. Benim olmayan her şey, ne kadar temel olursa olsun, her zaman şiirle dolu görünüyordu. Sevdiğim tek şey saf hiçlikti.

İstemeden varım ve istemeden öleceğim. Olduğum şey ile olmadığım şey arasında, hayal ettiğim şey ile hayatın beni yaptığı şey arasında bir boşluğum.

Kendi yüzünü görememeli insan, çünkü bundan da ha korkunç bir şey yok. Doğa insana hem kendine, hem de kendi gözlerinin içine bakamama yeteneğini bahşetmiş. İnsan sadece akarsularda ve göllerde seyredebilirdi yüzünü. Ve bunu yaparken vücudunun alması gereken şeklin de simgesel bir anlamı vardı. Kendini görmek denen o alçaklığı yapmak için suya sarkmak, eğilmek zorundaydı. Aynayı her kim icat ettiyse, insan ruhunu zehirlemiştir. Acaba çoğu zaman kendisiyle bile yüzleşemeyen bir canlıdan çok şey mi bekliyoruz. Sahip ol(a)madığını verebilir mi insan.!

“Sanırım hiç kimse başka bir kişinin varlığını gerçekten kabul etmiyor.”

Başaramadım, biliyorum. Kendisini dört duvar ara­sına hapseden ateşe paha biçemeyen tükenmiş bir hasta gibi, başarısızlıktan anlaşılmaz bir lezzet alıyorum.

“Kendimi öyle çok anlattım ki sonunda varlığım tükendi,…”

“Asla bana ait olmaksızın benim olmuş şeylerin ağırlığı üzerime çökmüş sanki.”

"İstemeden varım ve istemeden öleceğim. Olduğum şeyle olmadığım şey arasında, hayal ettiğim şeyle hayatın beni yaptığı şey arasında bir boşluğum." Huzursuzluğun Kitabı / Fernando Pessoa

"Hissetmek ne renktir acaba?"

​"Bir kitabın en güzel sayfası, okuyanın kendi hikayesini bulup durakladığı yerdir..."

“Hayat hakkında düşünmek, onu yaşamaktan daha yorucudur.”

Sevmek, sahip olmak istemektir. Oysa ben, sevdiğim şeyleri özgür bırakmayı bile beceremeyecek kadar onları içimde yaşarım.

"Edebiyat, hayatı görmezden gelmenin de en hoş yoludur."

hepimiz dış koşulların kölesiyiz.

Şu küçücük dünyada herkes incitilmiş,isimsiz,herkes yanlış yerde.

“Ben, kendi kendimin uzağında oturan bir yabancıyım."

"Kalp düşünebilseydi, atmaktan vazgeçerdi."

Dünyayı olduğu gibi bırakıyorum. Ne düzelmesini bekliyorum, ne de yıkılmasından korkuyorum. Sadece orada duruyorum ve bakıyorum."

"Kendi kendimin hem seyircisi hem de aktörüyüm; her şeyden önce de kendi kendimin hayal kırıklığıyım."