Paperback. 13,50 / 21,00 cm. In Turkish. 362 p. Önemli olan, sözcüklerin arasindaki ifade edilemeyen beyaz alandir. (...) Bizim çabamiz söylenebilen her seyi dile getirmek olmali; dil, giz olmayan her seyi yontup atan bir keski gibi ve her seyin söylenmesi bir uzaklasma anlamina geliyor. Bu nedenle dile getirilen her seyin bir zaman sonra belli bir bosluga gömülmesi ürkütmemeli bizi. (...) Dil, keski kullanan heykeltiras gibidir: boslugu, söyleneni, gize karsi, canli olana karsi öne çikarir. Gizi parçalama tehlikesi her zaman mevcut; diger bir tehlike de, gizi, henüz bitmemis sekilsiz bir kütle olarak birakmak, ortaya çikarmamak, ele geçirmemek, dile getirilmesi mümkün olandan kurtarmamak, yani son yüzeyine nüfuz etmemek. Yoksa bu söylenebilir olanin yüzüyi, aslinda gizin yüzeyiyle ayni sey olmasi gereken bu konusuz yüzey, dag ile gökyüzü arasindaki çizginin ortadan kalktigi, sadece tin için varolan, dogada olmayan bu yüzey, biçim dedigimiz sey mi acaba? Bir tür sesli sinir - Isviçre edebiyatinin önde gelen, dünyaca taninmis yazarlarindan Max Frisch, Günlükler'inin 1946-1949 yillarini kapsayan bu ilk cildinde Ikinci Dünya Savasi'nin büyük yikiminin ardindan, yolculuklarini, sehirleri, entelektüel dünyanin meselelerini ve son derce kisisel olaylari okurun ilgisini toplayacak bir açidan, "Isviçrelilige özgü bir mesafe"den ve mimar bakisiyla degerlendirerek kaleme aliyor. Max Frisch, edebi tür olarak günceyi edebiyat içinde büyütüyor, dili olanaklariyla ve çesitlemeleriyle güncenin alanini genisletiyor.
Bu kitap hakkında henüz gönderi yok. Uygulamada ilk paylaşan sen ol!
