Güneşi Uyandıralım

Derler ki insan yüreği acımazmış, ama benimki acıyordu. Gözlerimden önce incecik bir sıra yaş süzüldü. Sonra yaşlar patlayınca yüzüm düpedüz sular seller içinde kaldı. 'Ben... ölürüm daha iyi. Kimya dolabının camını kırip zehirli taşlardan alırım. O zaman kimse bana ceza veremez.' 'Peki. Peki. Bu seferlik ölecek bir durum yok.

​"Güneş herkes için doğar Zeze, ama sadece onu uyandırmayı bilenler için parlar."

İnsanları çok sevmeyi sevmiyorum. Sevince de ölmelerinden korkuyorum.

Seker Portakali 'ni lisede okumustum. bakalim devam kitabı nasil ?

​"Eğer hayallerin olmazsa, hayat sadece katlanılması gereken bir yük haline gelir. Ben hayallerimle yaşıyordum. Onlar benim sığınağımdı. Kimsenin beni incitemediği, kimsenin bağırmadığı o gizli bahçemde, güneşi her sabah yeniden doğuruyordum. Çünkü biliyordum ki; dışarıda hava ne kadar bulutlu olursa olsun, benim içimdeki güneş her zaman parlamaya hazırdı."

Sevdiklerinden çok ölen oldu mu? Çok yok. Tek bir kişi var, bana hayatın sevgisiz hiç bir anlamı olmadığını öğreten oydu.

Beni hatırlamak zor mu yani, monptit? Evet. Çünkü insanları hatırlamak için önce unutmak gerek. Ben bunu asla yapamam.

Günün birinde onu olduğu gibi seveceksin. Çünkü insanlardan, verebileceklerinden fazlasını bekleyemeyiz.

Adamım ZEZE 😊 "İnsan affedince her şeyi unutur. Ama sadece unutursa çoğu zaman sonradan o şeyler tekrar su yüzüne çıkar."

Yavaş yavaş unutacaksın, ileride hatırladığında her şey o kadar uzak gelecek ki acı duymayacaksın.

“Yavaş yavaş unutacaksın, ileride hatırladığında her şey o kadar uzak gelecek ki acı duymayacaksın.”

Ellerimi tutup ciddiyetle sordu: "Peki ama bu kadar çok babayı niye istiyorsun? Senin baban, yalnızca mutluluğunu isteyen iyi bir insan.. "Belki. Ama beni insan gibi gören bir baba isterdim. Bana bir hediye verirken hak etmediğimi söylemeyen. Yerli bir kadının oğlu olduğumu unutan... Ayrıca..." Ellerini bıraktım, başımı masanın üstüne, kollarımın arasına sakladım. Hıçkırmaya koyuldum. Bir yandan devam ediyordum: "Geceleri odama gelip iyi geceler, diyecek bir baba istiyorum. Başımı okşasın. Odama girdiğinde üstümü açtıysam usulca örtsün. Yanağıma, alnıma bir iyi uykular öpücüğü kondursun."

Büyükler Güneş’i uyandırmayı bilmez, belki Tanrı isterde Güneş kendiğilinden doğuverir. Durgun sonsuzluk için hep yaptığı gibi. -Bunun bir önemi yok ben senin için şarkıma devam edeceğim. Çünkü ne mutlu ki özlemin anlamını biliyorum hâlâ. Bir cururu kurbağası durmuş nehir kenarında Bir türkü tutturduysa üşümüş demektir Söyleyin kıza…. SON.

Acı çok zalim bir şeydi! Neden bütün ağırlığıyla bir seferde gelip aynı hızla geçmiyordu?

-Baban farketti mi ? -Ruhu bile duymadı, büyükler bazen çok aptal oluyor, kitapların yerini iyice ezberliyor, yerlerini değiştirmemeye çok dikkat ediyordum, nota sayfalarını çevirerek yeni alıştırmalara geçiyordum. (ADAMIM ZEZE😊)

Küçüğüm, hayat budur işte. Hep giden birileri olur. Ne yürek unutur ne özlem ölür. Ama birileri, zamanı geldiğinde gitmek zorundadır.

-Dostum Zeze, canım Zeze lütfen sana söyleyeceklerimi dinle; yüreğinde geçirdiğim tek bir andan bile pişman değilim iyi zamanlar kadar kötü zamanlardanda zaten kötü dediğim zamanlar çok az kolayca unutulacak cinsten anlıyormusun ? Bir kurbağa gibi yaşamamın vakti geldi. Vücudum yaşlanıp, hantallaşmadan hayatın güzelliklerini görmek niyetindeyim, güzel bir nehir kıyısında yaşamak şehirden uzakta bir köşem olsun istiyorum vs…. haksızmıyım Zeze (gözlerim dolu dolu olmuştu) -Anlıyorum Adam bir çocuğun yüreğiyle karşılaştırılamayacak kadar güzel bir dünya -Hayır Zeze konu bu değil seni çok özleyeceğim.

Çünkü insanları hatırlamak için önce unutmak gerek

Gölgem gibi peşimi bırakmayan o eski acı üzerime çöküyordu. Eskisi gibi Zezé olayım, bir şeker portakalı fidanı edineyim, Portekizlimi bir kez daha kaybedeyim, öyle mi?

Mutluluk olduğu yerdedir ,olmasını istediğimiz yerde değil

"JOSÉ MAURO DE VASCONCELOS Güneşi Uyandıralım") Acı korkunç bir şeydi! Neden bir anda gelmiyordu, neden büyük bir acı, geldiği gibi hemen geçmiyordu?

-Peki taş sende kalsın, ölmek istersem başka bir yol bulurum -Teşekkür ederim, Ölme fikrinide Tanrı’ya bırak önünda koca bir ömür var oğlum… Ayrıca sayende okulda yeni bir karar aldılar herkes formasını istediği gibi giyecek ve geciksende peder sana kızmayacak kazandın Zeze…

Çünkü insanları hatırlamak için önce unutmak gerek. (Aşırı sevdiğim bir seridir masum zamanlarımı hatırlatır)

Acı çok zalim bir şeydi! Neden bütün ağırlığıyla bir seferde gelip aynı hızla geçmiyordu?