Genç Werther'in Acıları

" İki ömrüm olsun isterdim; biri yaşamak, diğeri okumak için. " 🕯Goethe 📖Genç Werter'in Acıları

Ancak kendi içime dönersem bir dünya buluyorum!

... Onları (çocukları) seyrederken, en ufak şeyde bile, gün gelip de çok ihtiyaç duyacakları tüm erdemlerin, tüm güçlerin mayasını görünce, inatçılıklarında gelecekteki tutarlılığa ve karakter sağlamlığına, yaramazlıklarında dünyanın tehlikelerine teğet geçen mizah ve umursamazlığa bakınca, her şey öylesine bozulmamış, öylesine bütünlük içinde ki! O zaman hep ama hep insanların kılavuzunun şu altın sözünü yineliyorum: "Onlardan biri gibi olmazsanız!"...

📖 Mutluluk denen şey, çoğu zaman insanın kalbinde taşıdığı hayallerden ibarettir; gerçekler ise o hayalleri usulca incitir ..

"çok fazla seyim var,ama onsuz hiçbir şeyim yokmuş gibi..."

Ancak kendi içime dönersem bir dünya buluyorum.

“Sabahları uyanıp parıldayan güneşi gördüğümde ‘ Al işte, yine cenneti andıran bir gün ve yine insanlar bunu mahvedecekler ‘ diye düşünmekten kendimi alıkoyamıyorum. ‘’

💔 Dünyanın gürültüsü içinde ruhumun çığlığını kimse duymuyor ..

bazen anlayamıyorum ben onu böyle çok böyle içten sevdiğim halde ondan başka hiçbir şey görmediğim ve bilmediğim halde nasıl oluyorda başkasını seviyor sevebiliyor!

“ben kalpten konuşurken, karşıma çıkıp herkesin ağzından duyduğum cümleleri ezbere tekrar etmesi kadar beni deli eden başka bir tavır yoktur.”

tüm kalbim mutlulukla dolup taşsa bile, karşımda kılı kıpırdamadan duran soğuk birini mutlu edemem.

önerir misinizz?

Sevdikleri için kanını akıtan, ölerek dostlarına yeni ve renkli bir yaşam hazırlayan çok az sayıda değerli insana nasip olur bu.

Ancak kendi içime dönersem bir dünya buluyorum!

Bu mutsuzluğun mezardan başka bir sonu olduğunu sanmıyorum.

Bu durumda olan yalnız ben değilim.Bütun insanlar umutlarından kandiriliyor,beklentilerinde aldatılıyorlar.

Biliyorum hiç kimse birbirine benzemez ve hiçbir zaman da herkes aynı olmayacak.

Bu dünyada birinin diğerini anlaması o kadar kolay bir şey değil.

Çok sayıda insanla tanıştım, ama henüz bir arkadaş edinmiş değilim. İnsanlara cazip gelebilecek özelliklerden bende eksik olan nedir bilmiyorum.

Gerçi dünyadaki bütün işler değersiz, başkaları istiyor diye kendi tutkusunu, kendi gereksinimini almadan, para, onur ve başka şeyler uğruna kendini yiyip bitiren insan her zaman budalanın biridir.

Onu zanaatkârlar taşımış. Cenazesine eşlik eden bir din adamı bile yokmuş.

Tanrı biliyor ya, çoğunlukla bir daha uyanmama arzusu, hatta ümidiyle yatağa giriyorum: Ve sabahleyin gözümü açıp yine güneşi görünce neşem kaçıyor.

O beni sevmeye başladığından beri kendi gözümde değerim arttı,

insanı, sonsuz derecede mutlu kılan şey, aynı zamanda üzüntüsünün kaynağı mı olmalı?