Faust

Faust, okuru tek bir olay çizgisinden çok, doyuma ulaşmayan bir arayışın içine davet eder. Johann Wolfgang von Goethe'nin dramatik şiirinde Faust, bilgi, eylem ve haz konusunda hiçbir deneyimin kendisini bütünüyle tatmin edemeyeceğine inanır. Mefistofeles'le kurduğu anlaşma bu güveni sınayan temel düzenektir: Faust'un durmasını isteyeceği kadar kusursuz bir anın mümkün olup olmadığı, metnin düşünsel gerilimini taşır.

Goethe'nin eseri üzerinde yaklaşık altmış yıl çalışmış olması, okuma deneyimindeki genişlemeyi de açıklar. İlk biçim Sturm und Drang etkileri taşırken 1808'de yayımlanan birinci bölüm klasikçi bir doğrultuya açılır; ikinci bölümde sahne daha da büyüyerek klasik dünyayla ilişki kurar. Bu katmanlı oluşum, Faust'u yalnızca şeytanla yapılan bir anlaşmanın hikâyesi olmaktan çıkarır. Felsefi, ahlaki, estetik ve siyasal düşünceler dramatik hareketin çevresinde sürekli yer değiştirir.

Metnin ölçeği zaman zaman yoğun ve talepkâr olabilir; buna karşılık Faust ile Mefistofeles arasındaki çekişme soyut soruları canlı tutar. Goethe, modern insanın daha çok bilme ve yaşama isteğini kesin bir cevaba bağlamaz. Okur da Faust'un doymak bilmeyen yönelimi boyunca arzunun özgürleştirici gücü ile taşıdığı tehlikeyi birlikte tartar.