Eylül Defterleri

“Biz, kendi konumlarında kendi gerçeğini yaşayan uçarı çocuklardık. Doğrularımız için tereddütsüz ölmeye hazırdık. Nitekim çok öldük. Ölmeyenlerin de kanatları yerdedir...”

“/Fotoğrafım mı düşen kimliğimden, adım mı? Suçluyum... Geçmiyor dağlara hükmüm kentler gibi suçluyum! Sesim sürükleniyor bilinmez iklimlere. Sırtımda kendini kanatan hançer. Aşklarım sınanıyor acıların örsünde.../”

“Onu tanımalısınız! O, öleceği güne kadar dil çalıştı ranzasında; öleceğini unutmuş gibiydi, dalgındı, hep çalışıyordu. Bir sabah çağırdılar. Kalkıp giyindi, kokladı, kucakladı hepimizi. Tahliye olur gibiydi. Hücreye…”