Şehir sokaklarında dolaşan ihanet, mahkûm koğuşlarındaki sevda ve gizlice örülen özgürlük özlemi, Elde Var Hüzün'ün şiir dünyasını belirler. Attilâ İlhan, ayrılığı ve tutsaklığı yalnız kişisel acılar olarak değil, insanların yaşadığı dönemin baskılarıyla biçimlenen deneyimler olarak ele alır. Genç ayrılıklar ile kısa süren mutluluklar, şehir hayatının sert görüntüleri arasında belirir.
Kitabın adı, kaybın ardından geride kalan duyguyu özetler. Şiirlerde boşluğa düşme, yeniden birikme ve hayata dönme isteği yan yana bulunur. Mahkûmlar, sevgililer ve aykırı hayatlar aynı geçitte görünürken bireysel ses toplumsal çevrenin gürültüsünü de taşır. İlhan'ın ritmi, bu parçalı dünyayı ortak bir hüzün tonunda birleştirir.
Elde Var Hüzün, Attilâ İlhan'ın toplumcu ve bireyci şiir damarlarını birlikte gösteren bir koleksiyondur. Sevda ile özgürlük, ayrılık ile direniş birbirinden ayrı alanlara çekilmez. Şair, tanıdık duyguları kent görüntüleri ve güçlü sözel vurgularla yeniden kurar. Eser, hüznü pasif bir kabulleniş olarak sunmak yerine onun içindeki hatırlama, dayanma ve yeniden sıçrama imkânını araştırır. Aşk ve toplum şiirlerini aynı yoğunlukta okumak isteyenler için karakteristik bir Attilâ İlhan kitabıdır.
