Bookspace· 7ay🇹🇷
Demek insanların yüzü başka, içleri başkaydı...
15
Bir evin içinde büyüyen gerilimi izleyen Orhan Kemal'in El Kızı romanı, Hacer'in gelin olarak katıldığı ailede sevgi, otorite ve çıkar ilişkilerinin nasıl çatıştığını gösterir. Mazhar'la kurduğu evlilik yalnız iki kişi arasındaki bağ olarak kalmaz; ebeveynlerin beklentileri, ekonomik bağımlılıklar ve ev içindeki güç dengeleri bu ilişkiye sürekli müdahale eder. Hacer'in “el kızı” olarak görülmesi, aileye ait sayılmanın koşullarını ve kadınların taşıdığı görünmez emeği olayların merkezine yerleştirir.
Orhan Kemal toplumsal eşitsizliği sokaktan eve taşırken karakterleri tek bir iyi-kötü karşıtlığına sıkıştırmaz. Gündelik konuşmalar, kıskançlıklar ve küçük hesaplar, aile kurumunun sınıfsal ve ataerkil yapısını açığa çıkarır. Romanın gerilimi büyük olaylardan çok biriken incinmelerin kararları değiştirmesiyle yükselir. El Kızı, aile içi bağlılığın sevgi kadar sahiplenme ve dışlama da üretebildiğini gösterirken Hacer'in konumunu bireysel bir talihsizlikten toplumsal bir deneyime dönüştürür; etkisini de evin dar alanında büyüttüğü yoğun insan çatışmasından alır. Dar ev çevresi, kişisel kararların ekonomik koşullardan ve aile hiyerarşisinden ne ölçüde etkilendiğini görünür kılan yoğun bir sahne işlevi görür.
Bookspace topluluğundan 9 gönderi
Demek insanların yüzü başka, içleri başkaydı...
Amma da yorulmuştu! Oysa, yorulacak hiçbir şey yapmamıştı. Demek, ruh yıkıntıları insanı fena yoruyor!
"Bazı acılar vardır ki anlatılmaz, sadece yaşanır ve bir ömür boyu kalbin bir köşesinde saklanır."
"Hayat gerçekten de akıp giden bir su..." "Bizler de o suyun içinde, suyun istediği tarafa gitmeye mecbur odun parçaları."
Allah insanı kötü kişilere akraba değil, komşu bile etmesin!
bitti ... Ah Nazan ah. Tavsiye sebebidir......
Kitaba başladığım andan beri feminist duygularım yükseliyor, zor tutuyorum kendimi okurken umarım tüm kitap böyle devam etmiyordur Bayım..
Hayat, gerçekten de akıp giden bir su. Bizler de o suyun içinde, suyun istediği tarafa gitmeye mecbur odun parçaları…
Artık ondan ayrılıyordu. Kim bilir, belki bir daha bir araya gelemeyeceklerdi. Ne tuhaftı şu dünya! Birtakım maddi sebepleri bilinmekle beraber, daha önce bilinmeyen meçhullerden geliniyor, doğuluyor, büyünüyor, bir zaman bir arada haşır neşir olunuyor, birbirine alışılıyor, sonra yavaş yavaş dağılınıyordu. Bütün bunlar nasıl da ağır ağır, alıştıra alıştıra oluyordu. Ezellerden ebedlere bitmez, başı sonu olmayan bir yolculuk.
“Demek, ruh yıkıntıları insanı fena yoruyor!”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
