Daha Dün

Selim İleri, Daha Dün’de özlediği insanlara ve zamanlara yasemin, manolya ve mor menekşe kokularını karıştıran bir hatırlama alanı kurar. Geride kalan sevgi, arkadaşlık, aşk ve kardeşlik duygusu anlatıcıyı bir yangın gibi sarar. Bu yoğun özlem, geçmişi uzaktan seyretmekle kalmaz; kaybedilen sevincin yeniden dile gelmesi için yazma isteğini harekete geçirir.

Anlatıcı, yazabildiği sürece hiçbir mevsimin ve hiçbir rüyanın sona ermeyeceğine inanır. Yazı, ayrılığı ortadan kaldırmasa da zamanı koruyan ve hatıralara yeniden yaklaşmayı sağlayan bir imkân hâline gelir. Çiçek kokuları ile alev imgesi, anıların hem şefkatli hem yakıcı niteliğini aynı duygu çizgisinde buluşturur. Kişisel hafıza, geçmişteki ilişkilerin bıraktığı boşluğu sözcüklerle taşımaya çalışır.

Nehir-romanın son halkası olan Daha Dün, çağdaş edebiyatta iz bırakmış Geçmiş, Bir Daha Geri Gelmeyecek Zamanlar dizisini tamamlar. Bu konumu, metindeki özlem ve yazma düşüncesine daha geniş bir zaman duygusu kazandırır. İleri’nin anlatısı, biten dönemlerin insanın içinde nasıl yaşamayı sürdürdüğünü ve edebiyatın geçip giden mevsimlere nasıl direnebildiğini duygusal bir kapanış içinde işler. Hatırlanan her ayrıntı, geçmişle bugün arasında yeniden kurulan bağın parçası olur.