onurkskn@antioch· 4ay🇹🇷
Çünkü aşk, canlıdır. Onun varlığını bilenler, bir odaya girdiklerinde içerideki insanları birer birer tanıdıkları gibi, onu da hemen tanırlar.
6
Filistinli bir kadın ile İstanbul'da yaşayan Yahudi bir erkeğin evliliği, Buğu'nun merkezindeki kırılgan bağı kurar. Bu birliktelik gündelik hayatta tamamlanmış bir ortaklığa dönüşmez ve büyük ölçüde kâğıt üzerinde kalır. Nihan Kaya, özel ilişki sorununu Filistinli kadının taşıdığı tarihsel ve siyasal yükle birlikte ele alır. Resmî bağın duygusal yakınlığa dönüşememesi, iki insanın temsil ettiği dünyalar arasındaki mesafeyi sürekli hatırlatır.
Kadının deneyimi, Filistin'in uğradığı zulmü görünür kılan bir anlatı ekseni oluşturur. Evlilikteki yakınlık ihtimali ile kimliklerin, geçmişlerin ve dış dünyanın koyduğu sınırlar aynı anda hissedilir. İstanbul ortamı fiziksel bir buluşma alanı sunsa da tarafların birbirine gerçekten ulaşması kolay değildir. Kişisel olan ile toplumsal olan arasındaki gerilim, ilişkinin neden biçimsel bir sözleşme düzeyinde kaldığını düşündürür. Bireysel seçimler, tarihsel şiddetin gölgesinden bağımsız değerlendirilemez hale gelir.
Anlatım, içerdiği mesele kadar biçimiyle de gerçek ile kurgu arasında hareket eder. Kaya'nın salınan yapısı, anlatılanların doğrudan belge mi, simgesel bir kurgu mu olduğu sorusunu açık tutar. Filistinli kadın ile Yahudi erkeğin evliliği böylece tek bir çiftin öyküsünü aşarak aidiyet, zulüm ve karşılaşma imkânı üzerine modern bir roman çerçevesine dönüşür.
Bookspace topluluğundan 4 gönderi
Çünkü aşk, canlıdır. Onun varlığını bilenler, bir odaya girdiklerinde içerideki insanları birer birer tanıdıkları gibi, onu da hemen tanırlar.
İnsanlar ekseriyetle böyledir; zihinlerinde bir şeye karar verir, sonra ona, doğru olup olmadığını sorgulamadan inanırlar.
Onlar yalnız hikâyeler bilirler; bu yüzden de sayısız varlıklar arasında tek, yalnız bir varlık olarak yaşayıp giderler. Kalabalık dedikleri şeyin yalnızlık, yalnızlık dediklerininse kalabalık olduğunu hiç fark etmezler. İşte, bu yüzden, kelimelerin ne kadar tehlikeli olduğunu da bilmezler. Kelimelerin içinde yalnızca, yalnız kelimeler görürler.
Tarih, gerçekmiş gibi gösterilen kurmacayı resmeder. Diğer yandan, hikâye, kurmacaymış gibi gösterilen gerçekleri resmetmektedir.
“Uzaktan her şey birbirine benzer. Yaklaştıkça ayrı olduklarını anlarsın. Marangoz değilsin madem, bütün odunlar eştir gözünde. Sen oduna odun dersin; ama marangoz diyemez.”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
