Bir de Baktım Yoksun

Karşılaşmalar, Bir de Baktım Yoksun'un öykülerinde tesadüften çok belleği ve vicdanı harekete geçiren kırılma anlarıdır. Bir anlatıcı çocukluk evinin gölgelerinde babasının hayaletiyle yüzleşir; bir başkası Portobello'da George Orwell'ın evi önünde Tanpınar okurken zamansız sevgiliyle karşılaşır. Kuledibi'nde bir Hopper çizimi uğruna her şeyini harcayan adam, balık lokantasında küçük kızının genç kadın hâlini gören kişi ve cinayetle kaza arasındaki bulanıklığa sığınan vicdanlı kahraman, yokluğun farklı yüzlerini taşır.

Yekta Kopan, kentleri yalnız fon gibi kullanmaz. Sokaklar, kitaplar, resimler, şarkılar ve fotoğraflar; kişilerin geçmişle kurduğu ilişkinin işaretlerine dönüşür. Kara mizah, kayıp ve suçluluk gibi ağır duyguların çevresinde dolaşırken anlatıların ritmini de beklenmedik yönlere çeker. Her öykü başka bir karşılaşma kurar; koleksiyonun bütününde ise unutmaya çalışılanların geri dönüşü belirginleşir.

Gündelik hayatın içindeki kültürel ayrıntıları ve duygusal sarsıntıları izlemeyi seven okur, burada birbirine benzemeyen mekânlardan geçen ortak bir eksiklik duygusu bulur. Kopan'ın kısa öyküleri, bir insanı, bir görüntüyü ya da geçmişten kalan bir sesi ansızın görmenin hayatın yönünü nasıl değiştirebildiğine odaklanır.