Benjamin Button'ın Tuhaf Hikâyesi

Benjamin Button'ın Tuhaf Hikayesi, 1860 yılında yaşlı bir adamın bedeni ve yetmişli yaşlara özgü zevklerle dünyaya gelen bir çocuğun hayatını anlatır. Benjamin zaman ilerledikçe yaşlanmak yerine gençleşir; bedeni canlandıkça ilgi alanları ve toplum içindeki yeri de değişir. Herkesle aynı yönde akmayan bu yaşam, yaşın yalnız biyolojik bir sayı değil, insanın nasıl görüldüğünü belirleyen güçlü bir toplumsal ölçü olduğunu gösterir.

F. Scott Fitzgerald'ı büyüleyen tersine yaşlanma fikri, Mark Twain'in hayatın en iyi kısmının başta, en kötü kısmının sonda olmasına ilişkin sözüyle beslenmiştir. Fitzgerald iki yıl boyunca düşündüğü bu fikri 1922'de nükteli ve fantastik bir hikâyeye dönüştürür.

Anlatının atmosferi, olağanüstü durumun yarattığı şaşkınlığı hüzünlü bir ironiyle taşır. Benjamin gençleştikçe olanakları artıyor gibi görünse de çevresiyle aynı zamanı paylaşamaması yeni uyumsuzluklar yaratır. Ters yönlü zaman, aile ve toplum ilişkilerini de alışılmadık biçimde yeniden düzenler. Hikâye, gençlik ve yaşlılık hakkında alışılmış beklentileri ters çevirerek kimliğin bedene, zamana ve başkalarının bakışına ne ölçüde bağlı olduğunu sorgular.