Atatürk:"Ben de bir insanım"

"…Beni en cok uzen nedir bilir misiniz? Halkimizin zihninde koklestirilmis olan her seyi basta bulunandan beklemek aliskanligi… Iste bu zihniyetle herkes buyuk bir tevekkul ve rehavet icinde, butun iyilikleri bir sahistan, yani simdi benden bekliyor; fakat nihayet ben de bir insanim birader, kutsi bir kuvvetim yoktur ki…" Ataturk, 6 Mart 1930, Antalya Cumhuriyet'in 3. yildonumuydu… O, cevresindeki asker cemberini kaldirtip, yaverini de uzaklastirip halkla birlikte, ellerini iki vatandasinin omuzlarina dayamis yururken duydugu mutlulugu tatmak isteyecekti hep. Halk nasil da kendiliginden onu incitmemek icin arada bir bosluk birakmisti o gun. Epey yurumuslerdi oylece. "Artik otomobile binseniz..." demisti birileri. Onlara donup demisti ki: "Sen belki omrunde sevmissindir. Fakat hic sevildin mi? Bundaki zevk hicbir seyde yok. Hele asigin Turk milleti olursa!..." Pek cok kaynak kitap tarayarak, Ataturk uzerine yazilan anilardan derleyerek bu kitabi kaleme alan Prof.Dr. Cetin Yetkin: "O, yalniz bir insandi da. Nasil olmasin ki! Oyle yukseklerdeydi ki, o yuksekliklere kimse erisemezdi. Ama bu yalnizligi yureginde bir siziydi da. Sayfalari cevirdikce onun bu yalnizligi, ulu bir dagin eteklerinden zorlukla secebildiginiz dorugun golgesi gibi dusecek uzerinize. Bu yalnizliktan kurtuldugu anlar, ulusu ile birlikte oldugu, yurttaslariyla birlikte kadeh kaldirdigi, evlerine konuk oldugu, onlarla kucaklastigi anlardi" diyor. Ataturk: 'Ben de Bir Insanim', yasanmis olaylardan yola cikarak, Ataturk'un cocuk ve hayvan sevgisini, doga tutkusunu, iliskilerini, ofkelerini, bagislayiciligini, hosgoru ve anlayisini, dostlari ve dusmanlari karsisindaki tutumunu, ozlemlerini, nezaketini, merhametini anlatiyor.