Yusuf@ysferg· 10ay🇹🇷
"O dönemde çok acı çekmiş olmalıyım, ama öyle olması gerektiğini anlıyorum. Bir acı, sonuna kadar yaşanmadıkça geçmez."
6
Marcel Proust'un Kayıp Zamanın İzinde – Albertine Kayıp adlı romanı, Mahpus'un sonunda Albertine'in evden ayrıldığı haberinin hemen ardından başlar. Anlatıcı, istediğini sandığı ayrılığın gerçekleşmesiyle birlikte yoğun bir acı, kıskançlık ve geri getirme arzusu içinde kalır. Mektuplar, telgraflar ve Andrée'den öğrenmeye çalıştığı bilgiler, Albertine hakkındaki kesinliği artırmak yerine kuşkuyu çoğaltır.
Romanın hareketi dış olaylardan çok belleğin çalışma biçiminde belirginleşir. Kayıp kişi, anlatıcının zihninde geçmiş anların, olasılıkların ve sonradan kurulan yorumların toplamına dönüşür. Yas ile unutma doğrusal ilerlemez; kıskançlık, Albertine artık yanında değilken bile yeni biçimler alır. Combray, Paris ve Venedik arasında açılan mekânsal hat, alışkanlığın çözülüşünü ve arzunun başka nesnelere kayışını izler.
Bu cilt, sevilen kişinin hiçbir zaman bütünüyle bilinemeyeceği düşüncesini anlatının merkezine yerleştirir. Zamanın duyguları silmekten çok yeniden düzenlediğini gösteren yapı, aşkı sabit bir bağlılık değil, bellek ve hayal gücü tarafından sürekli değiştirilen bir deneyim olarak derinleştirir. Anlatıcının değişen yorumları, kesin bilgi arzusunun neden sürekli yeni bir belirsizlik ürettiğini de açığa çıkarır.
Bookspace topluluğundan 1 gönderi
"O dönemde çok acı çekmiş olmalıyım, ama öyle olması gerektiğini anlıyorum. Bir acı, sonuna kadar yaşanmadıkça geçmez."
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
