Akdeniz'in siyasal ve kültürel geçitlerinde Amin Maalouf'un Afrikalı Leo romanı, Hasan el-Vezzan'ın Granada'dan başlayıp Fas, Kahire ve Roma'ya uzanan yaşamını hayalî bir otobiyografi biçiminde kurar. Savaşlar, sürgünler ve iktidar değişimleri arasında farklı adlar ve kimlikler taşıyan anlatıcı, ait olduğu yerleri sürekli yeniden tanımlamak zorunda kalır. Tarihsel bir kişiden hareket eden roman, biyografik boşlukları kurmacayla doldurur; bu nedenle olayları kesin bir tarih kaydı değil, dönemin çatışmalarını insan deneyimi üzerinden yorumlayan bir anlatı olarak sunar.
Maalouf, on altıncı yüzyıl Akdeniz'ini tek bir uygarlığın merkezinden değil, diller ve inançlar arasında hareket eden bir yolcunun bakışıyla ele alır. Hasan'ın karşılaştığı toplumlar, kimliğin sabit bir mirastan çok göç, kayıp ve karşılaşmalarla biçimlendiğini gösterir. Şehirler değiştikçe anlatının tonu da merak, tedirginlik ve uyum arasında dolaşır. Granada'nın düşüşünden Roma'daki yeni hayatına uzanan geçişler, din ve iktidarın insanın adı üzerindeki etkisini de açığa çıkarır. Anlatıcının her çevrede başka bir yüz kazanması, kimliğin parçalanmasından çok çoğul bir hafıza oluşturur. Bu hareketli yapı, tarihsel genişliği kişisel aidiyet sorusuna bağlar ve kültürler arası geçişin hem zenginleştirici hem de kırılgan yanlarını birlikte taşır.
Bookspace topluluğundan 14 gönderi
Onlar bu umutla yaşıyorlar, bu umutla ölecekler. Oğulları da öyle yaşayıp öyle ölecek. Belki bir gün birinin onlara, bunlar kesinlikle yitirmiş olduklarını ve insanın ayakları üstünde doğrulabilmesi için önce yere düştüğünü kabul etmesi gerektiğini anlatması gerekecek. Belki bir gün biri onlara gerçeği söylemek zorunda kalacak. Fakat ben bunu yapabilecek denli yürekli değilim.
"Bir toplum en güçsüz bireyini yalnız bıraktığı anda dağılmaya başlar.."
Onlar bu umutla yaşıyorlar, bu umutla ölecekler. Oğulları da öyle yaşayıp öyle ölecek. Belki bir gün birinin onlara, bunlar kesinlikle yitirmiş olduklarını ve insanın ayakları üstünde doğrulabilmesi için önce yere düştüğünü kabul etmesi gerektiğini anlatması gerekecek. Belki bir gün biri onlara gerçeği söylemek zorunda kalacak. Fakat ben bunu yapabilecek denli yürekli değilim.
Onlar bu umutla yaşıyorlar, bu umutla ölecekler. Oğulları da öyle yaşayıp öyle ölecek. Belki bir gün birinin onlara, bunlar kesinlikle yitirmiş olduklarını ve insanın ayakları üstünde doğrulabilmesi için önce yere düştüğünü kabul etmesi gerektiğini anlatması gerekecek. Belki bir gün biri onlara gerçeği söylemek zorunda kalacak. Fakat ben bunu yapabilecek denli yürekli değilim.
Bu kitabı okuyanlar önerir miisniz öneirrseniz takas yapabiliriz
Seni olduğun gibi kabul etmeliler ya da seni yitirmeyi göze almalılar.
Aşk, bir kuyunun kıyısında susuzluktur.Aşk çiçektir, meyve değil.
12 yaşımdayken hayvanlarla insanları karşılaştırdığımda , hayvanların daha zararlı olacaklarını sanırdım.
"Allah'a beni uğursuzluklardan koruması için dua etmiyorum. Böyle durumlarda beni umutsuzluktan koruması için dua ediyorum. Biliyorum Rabb'im bir elimi bıraksa ötekini tutar."
''Oldum olası seni seviyorum demeye utanmışımdır, fakat gönlüm sevmekten hiçbir zaman utanç duymamıştır.''
Bir toplum en güçsüz bireyini yalnız bıraktığı anda dağılmaya başlar.."
Seni olduğun gibi kabul etmeliler ya da seni yitirmeyi göze almalılar.
Beni böylesine güçsüz yaratmış olan Ulu Tanrım, bir gün beni güçsüzlüğümden kurtaracak mı?
“İnsanların görüşünü dar bulduğun zaman kendi kendine Tanrı’nın ülkesinin çok geniş olduğunu söyle; O’nun elleri çok geniştir, O’nun yüreği de çok geniştir. Uzaklara gitmek, denizler, sınırlar, ülkeler, inançlar, aşmak fırsatı çıktığı zaman hiç duraksama.”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
