
yoksulum ;kimsesiz, ufak tefek, gösterişsizim diye duygusuz, ruhsuz muyum sanıyorsunuz?

Jane Eyre begins within the narrow spaces available to a poor orphan in Victorian England: an unwelcoming household, the severe discipline of Lowood, and finally paid work as a governess. Charlotte Brontë turns those social limits into the pressure behind Jane's fiercely guarded inner freedom. Her position is always precarious, suspended between servant and family member, dependence and self-command. Even love arrives entangled with differences of wealth, age, and authority.
At Thornfield Hall, domestic routine acquires a Gothic pulse. Jane's growing attachment to Mr. Rochester is shaped by secrets, uneasy sounds, and the sense that the house contains more than its respectable surface admits. Yet the novel's intensity does not rest on mystery alone. Its first-person voice makes conscience, desire, anger, and dignity feel like forces in active conflict. The result is both a passionate romance and a sustained argument about what a woman may demand from life without surrendering her moral independence.
Seen in its period context, Jane Eyre presses against conventions that expected female virtue to look like silence and obedience. Brontë gives spiritual and emotional authority to a heroine with little money or status, allowing her plain speech to carry the novel's most enduring power.
45 posts from the Bookspace community

yoksulum ;kimsesiz, ufak tefek, gösterişsizim diye duygusuz, ruhsuz muyum sanıyorsunuz?

İnsanlar zalim ve adaletsiz kişilere karşı hep nazik ve itaatkâr olursa kötüler bunu kullanır, hiçbir şeyden çekinmezler ve bu yüzden de değişmek bir tarafa, gittikçe daha kötüleşirler.

“Hadi, hadi Jane, ağlamasana!” dedi. Ateşe, “Yanmasana!” demekle birdi bu.

"Kadınlar yemek pişirip çorap örmekle, piyano çalıp nakış işlemekle yetinsin," demeleri dar kafalılıktır! Bir kadın, geleneklerin kendisi için yeterli saydığı şeylerden daha fazlasını yapmak, öğrenmek isterse onu kınamak, alaya almak düşüncesizliktir

Kafamın derinlerindeki bir düşünceyle biliyordum ki bana karşı gösterdiği büyük yumuşaklık başkalarına gösterdiği haksız sertliklerle denge kuruyordu.

kendimi kuru bir ırmak yatağına bırakıverip uzanmıştım sanki. Uzak dağlardan bir sel boşandığını, azgın suların yaklaştığını duyabiliyordum Yalnız, ne ayağa kalkacak iradem vardı, ne de kaçacak kadar gücüm

Tek istediği, bedensel bağlardan ayrılmanın acı saati geldiğinde, en önemsiz üyesi olduğu askerlerinin başkanı tarafından ‘Ayağa kalk ve beni izle!’ diye çağrılmaktır.”

“Kendi içim öyle tükendi ki, sana sahip olmam şart. Belki el âlem güler bu işe. Umurumda değil! Ruhum sana susamış durumda, Jane!”

Kısacası bütün aptal âşıklar gibi ben de, alışılmış olan yollardan kendimi uçuruma sürüklemeye başladım.

Zaferleri çok pahalıya mal olan fatihler durumunda olmadığına emin misin? Böyle bir ikinci savaş, sonra kazanılacak zafer seni içinden yıkar sanırım.”

felaket hiçbir zaman tek gelmez...

Lowood’da geçirdiğim ilk mevsim koca bir çağ gibi geldi bana... Hem de altın çağı falan değil. Yeni kurallara, alışılmamış görevlere kendimi uydurabilmemin güçlükleriyle çarpışmaktan örülmüş sıkıntılı bir çağdı bu.

O, kendisini Gateshead’e götürecek olan arabaya yetişmek için vadiye doğru yürüdü, ben de beni Millcote dolaylarındaki yeni işime, yeni yaşantıma götürecek olan posta arabasına bindim...

Ah! Şu anda içimin nasıl ışıksız bir zindana benzediğini elimde olsa da sana gösterebilsem! Bu zindanın en dip köşesinde tek bir zavallı korku zincire vurulmuş bekliyor

Hepsi de benim gibi cılız bir solucandan ibaret olan insanların kusurlu kurallarına, yanılabilen denetimlerine bağlanmış olmayacağım. Benim önderim, yasam, yol gösterenim yanılmaz ve kusursuzdur.

Şimdi sizinle konuşurken gelenekleri, alışkanlıkları, hatta şu ölümlü benliğimi bile hiçe sayıyorum

Döndüm işte! Ama yırtık, çizik, buruşuk bir sayfayı okumakla birdir benim yüzümü okumak... Oku, okuyabildiğin kadar. Tek, çabuk ol; çünkü işkence içindeyim.

Yoksulum, kimsesiz, ufak tefek, gösterişsizim, diye duygusuz, ruhsuz muyum sanıyorsunuz? Öyleyse, yanılıyorsunuz. Benim de en azından sizinki kadar duygulu bir yüreğim, ruhum var.

Bir gün gelecek şiir ve sanat gene varlıklarını, özgürlüklerini, güçlerini duyuracaklar. Cennet’te sağlıklı bekleyen birer güçlü melek şimdi onlar.

Uzun bir süre boyunca peş peşe gelen güzel günlerin gökleri öyle saf, güneşleri öylesine parlaktı ki bizim denizlerle çevrili ülkemizde bu tür günlerin teker teker göründüğü bile azdır!

Ben de, ne yazık ki, onu hiç böylesine sevmemiştim.

Marsilya’da aldatıcı bir cennette yaşayarak bir an ateşli, yalancı bir mutlulukla kendinden geçmek, bir an sonra da pişmanlığın, utancın acı gözyaşlarına boğulmak mı...

Şimdi artık bütün yoksunluklarına karşın Lowood Okulu’nu Gateshead Konağı’nın lüksüne, görkemine, dünyada değişmezdim.

Yaşam koşulları ve onurum gerektirse ben yalnız da yaşayabilirim. Mutluluk alabilmek için ruhumu satmama gerek yok! diyor. Yaşam koşulları ve onurum gerektirse ben yalnız da yaşayabilirim. Mutluluk alabilmek için ruhumu satmama gerek yok!’ diyor
“Hasta yatağında yatmak ve ölüm tehlikesiyle karşı karşıya olmak ne kadar üzücü. Bu dünya öyle güzel ki... Buradan kopup bilinmeyen bir yere gitmek zorunda olmak çok acı verici.”
“İnsanlar zalim ve adaletsiz kişilere karşı hep nazik ve itaatkâr olursa kötüler bunu kullanır, hiçbir şeyden çekinmezler ve bu yüzden de değişmek bir tarafa, gittikçe daha kötüleşirler.”
“you, with your gravity, considerateness, and caution were made to be the recipient of secrets.”
“Nijerya kökenliyim vabam Nijerya türkiye büyükelçiliğinde çalıştı emekli oldu aydına yerleşti. türkiyede doğdum amerika ve istanbul da dönüşümlü yasıyorum kitap okumayı çok seviyorum böyle yani🥰”
“Hadi, hadi Jane, ağlamasana!” dedi. Ateşe, “Yanmasana!” demekle birdi bu.”
“Akşama kadar batmayacağımı sandığın güneş daha öğle vakti tutulmuş. 🌅”
Read it in the app
Highlight, save quotes, share what you read