Jane Eyre

yoksulum ;kimsesiz, ufak tefek, gösterişsizim diye duygusuz, ruhsuz muyum sanıyorsunuz?

İnsanlar zalim ve adaletsiz kişilere karşı hep nazik ve itaatkâr olursa kötüler bunu kullanır, hiçbir şeyden çekinmezler ve bu yüzden de değişmek bir tarafa, gittikçe daha kötüleşirler.

“Hadi, hadi Jane, ağlamasana!” dedi. Ateşe, “Yanmasana!” demekle birdi bu.

"Kadınlar yemek pişirip çorap örmekle, piyano çalıp nakış işlemekle yetinsin," demeleri dar kafalılıktır! Bir kadın, geleneklerin kendisi için yeterli saydığı şeylerden daha fazlasını yapmak, öğrenmek isterse onu kınamak, alaya almak düşüncesizliktir

Kafamın derinlerindeki bir düşünceyle biliyordum ki bana karşı gösterdiği büyük yumuşaklık başkalarına gösterdiği haksız sertliklerle denge kuruyordu.

“Kendi içim öyle tükendi ki, sana sahip olmam şart. Belki el âlem güler bu işe. Umurumda değil! Ruhum sana susamış durumda, Jane!”

Kısacası bütün aptal âşıklar gibi ben de, alışılmış olan yollardan kendimi uçuruma sürüklemeye başladım.

O, kendisini Gateshead’e götürecek olan arabaya yetişmek için vadiye doğru yürüdü, ben de beni Millcote dolaylarındaki yeni işime, yeni yaşantıma götürecek olan posta arabasına bindim...

Lowood’da geçirdiğim ilk mevsim koca bir çağ gibi geldi bana... Hem de altın çağı falan değil. Yeni kurallara, alışılmamış görevlere kendimi uydurabilmemin güçlükleriyle çarpışmaktan örülmüş sıkıntılı bir çağdı bu.

Şimdi artık bütün yoksunluklarına karşın Lowood Okulu’nu Gateshead Konağı’nın lüksüne, görkemine, dünyada değişmezdim.

Ama ben vicdanın buyruklarını yorumlayan o yavaş, serin sesin gösterdiği yoldan ayrılmam.

kalın kafalı, kötü niyetli kişiler insanın içtenliğini hemen yanlış anlıyor.

“Seni şimdi, sana gerçekten faydalı olabildiğim zaman daha çok seviyorum.”

“Önyargıların, eğitimin toprağını hiç gevşetmediği ve verimli hale getirmediği bir kalpten sökülüp atılması en zor şey olduğu iyi bilinir.”

Bütün dünya senden nefret etse ve hepsi yalancı olduğuna inansa bile eğer senin vicdanın rahatsa başını dik tutmalısın..

Hasta yatağında yatmak ve ölüm tehlikesiyle karşı karşıya olmak ne kadar üzücü. Bu dünya öyle güzel ki... Buradan kopup bilinmeyen bir yere gitmek zorunda olmak çok acı verici.

hem benim çizdiğim resme, hem de Mrs. Fairfax’in tanımına tıpatıp uyuyordu. O şahane göğüs, o yuvarlak omuzlar, o kuğu boyun, o kara gözlerle kapkara, lüle lüle saçlar yerindeydi. Ama yüzü?

bu kitabı okurken çok çelişkiye düştüm çünkü aralarında yaş farkı olmasına rağmen Jane Eyre'ye aşık olan bir adamın terk edilişi ve daha sonra Jane Eyre'nin o kişiyi düşünmesi biraz düşündürücüydü hem seni seven adamı terk edip hem de sonra onu düşünmesi akıllarda madem onu düşünüyorsun neden bıraktın sorusunu akla getiriyor

sad story for jane :/