Tanrı'nın tarihi

Bütün dinler mutlaka bir miktar insan biçimcilikle başlar. Aristoteles 'in İlk hareket ettirici'si gibi, insandan tamammen uzakta bir tanrı, tinsel bir arayışa ilham kaynağı olamaz. Bu yansıtma kendi içinde bir son oluşturmadığı sürece kullanışlı ve yararlı olabilir. Şurası da belirtilmeli ki Tanrı'nin insanı terimlerle tanımlandığı bu hayali portresi Hindu dininde mevcut olmayan bir toplumsal kaygıya kaynaklık etmiştir.

Biz modern insanlar düşünmeyi bir etkinlik, yaptığımız bir şey olarak görürüz. Platon ise onu zihinle ilgili bir şey olarak tasavvur etmiştir: Düşünce , nesneleri onları düşünen insanın anladığında aktif olan gerçek (lik)lerdi. O ,Sokrates gibi, düşünceyi bir anımsama süreci, hep sahip olup da unutmuş olduğumuz bir şeyin idarki olarak görmüştür. Çünkü insanoğlu bozulmuş tanrisallikti, tanrısal dünyanın formları onun içindeydi ve onunla, basit bir rasyonel ya da tanrısal etkinlikten ibaret olmayan, içimizdeki ebedi gerçeğin sezgisel algısına akıl yoluyla "temas edebilir"di. Bu anlayış tarihsel tek tanriciligin her üç dinini de büyük ölçüde etkilemiştir.

aynı evde büyümüş aynı din aynı tarikat aynı camatin üyeleri bile aynı tanrıya inanmaz. insan kendi tanrısını kendine göre oluşturur örneğin daha merhametli insanların tanrısında affedicilik özelliği daha çok öne çıkarken daha katı insanların tanırsında cezalandırma özelliği ön plana çıkar. Dünya, her an her köşede ya da geçmekte olan bir yabancının kişiliğinde beklenmedik bir şekilde algılanan tanrılarla doluydu..